De dimensionale ascensie van de levensduur en je missie (1/5)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★Over sterven in waardigheid
In de wereld van de aarde van vandaag komt het niet zelden voor dat de families van iemand die tussen leven en dood zweeft de moderne geneeskunde zo hoog achten, dat er levensverlengende behandeling wordt gegeven zonder dat de wensen van de persoon zelf goed zijn vastgesteld.
Wat is daarvan het gevolg geweest op aarde?
Inderdaad: als je alleen naar de cijfers aan de oppervlakte kijkt, is de gemiddelde levensduur sterk toegenomen.
Als je de cijfers van een andere kant bekijkt, is het aantal ouderen dat lange tijd in een ziekenhuisbed doorbrengt, of dat ook bij thuisverzorging 24 uur per dag zorg nodig heeft, sterk gestegen, nietwaar?
In verhouding daarmee is de geestelijke en financiële last voor families toegenomen, en het is ook een feit dat niet over het hoofd gezien mag worden dat er meer families leven alsof ze in het nauw zijn gedreven, en meer mensen levensverlengende behandeling krijgen zonder dat hun eigen wensen zijn vastgesteld.
De laatste jaren begint de uitdrukking “sterven in waardigheid” op aarde gebruikt te worden, maar die is nog lang niet algemeen aanvaard.
In de afgelopen decennia is de geneeskunde snel vooruitgegaan, en alleen naar de cijfers gekeken kunnen de mensen van de aarde nu inderdaad langer leven.
Ongeveer honderd jaar geleden dachten mensen, als iemand zestig werd: “Die persoon had een vredig einde op hoge leeftijd”, “Die heeft lang geleefd.”
Waar we jullie hier over willen laten nadenken, is dit: denken jullie dat het geluk van de stervende en zijn familie is toegenomen in verhouding tot die langere levensduur?
Als dat zo was, zou dat goed zijn, maar het is duidelijk dat het niet zo is.
Waarom denken jullie dat dat zo is?
We vragen dit niet vanuit de eenzijdige vooronderstelling dat het niet nodig is lang te leven, of dat het goed zou zijn terug te keren naar de korte gemiddelde levensduur van vroeger. Het is een vraag die een probleem aan de orde wil stellen over de scheve situatie waarin de levensduur langer is geworden terwijl het geluk is afgenomen: “Denken jullie niet dat er iets niet klopt?”
Om het antwoord van de waarheid op deze vraag te vatten, gebaseerd op de goddelijkheid (de resonantie van het licht van het leven die vanuit jezelf opwelt), is het nodig dat je vanuit je eigen overtuiging de filosofische vraag kunt beantwoorden: “Waarvoor leven mensen?”
Van hen bij wie het antwoord op die vraag uit de diepten van het hart is opgeflitst, kan worden gezegd dat ze ook de antwoorden op vele andere filosofische vragen begrijpen: waar het leven vandaan komt, waarom het woont in het lichaam van de foetus die in de moederschoot gevormd wordt, waarom iemands leven zijn ouders, omgeving en het volk en de natie heeft gekozen om in geboren te worden, en waar het leven van een mens heen gaat wanneer hij sterft.
Als je nog niet weet waarvoor je leeft, of waar het leven vandaan komt en waar het naar terugkeert, laat je je gemakkelijk meeslepen door de woorden en daden van anderen en door de positie en omstandigheden waarin je verkeert, en wordt het zelfs op hoge leeftijd moeilijk om een toestand van vrede en gelukzaligheid te bereiken waarin je hart tot rust is gekomen. (Wordt vervolgd)
