Het basisbesef om toe te treden tot de goddelijk vergeestelijkte samenleving van het universum (deel 1)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★Het basisbesef om toe te treden tot de goddelijk vergeestelijkte samenleving van het universum
Veel mensen die in een fysiek lichaam geboren zijn, hebben denkgewoonten meegebracht uit hun vorige leven of het leven daarvoor, en daarom zien ze zichzelf en anderen alsof het volledig gescheiden dingen zijn. Vaak vellen ze een oordeel over mensen die buiten hun eigen trillingssfeer leven, “dit en dat”, “dit niet, dat niet”, en worden ze gekweld door ontevreden gedachten.
En te midden van zulke dagen besluiten sommige mensen: “Zo kan ik niet doorgaan. Ik zal groter worden en iedereen aanvaarden, vergeven en liefhebben”, en beginnen ze de evolutie van het bewustzijn na te streven.
Op dat moment, wanneer iemand die helemaal doordrenkt is van denkgewoonten die de goede kanten van anderen niet kunnen zien, hard begint te proberen de sterke punten van anderen te zien, merken velen dat hun gevoelens op de een of andere manier niet tot rust komen, of ze kunnen het gevoel niet van zich afschudden dat ze het alleen aan de oppervlakte doen.
Heeft iemand die ervaring gehad?
Op dat punt gaan sommige mensen voelen dat zo’n zelf nep is, krijgen ze er genoeg van en geven ze toe aan de fluistering in hun hart (de verleiding van het ego) in de trant van: “Laten we met deze zinloze inspanning stoppen.” Er is iets wat we zulke mensen willen laten weten.
Het is dit: “Juist nu is het tijd om vol te houden, dus geef niet op. Blijf alleen naar de sterke punten kijken, en blijf ze omzetten in dankbaarheid.”
Het levende wezen dat mensheid heet, is zo ontworpen dat iedereen, door op deze manier voorbij de fluisteringen van het ego te komen, voor hij het weet, verandert in iemand die de sterke punten van anderen vanzelf kan vinden.
Dit is geen leugen of louter troost; het is gewoon een feit. Dus zonder te twijfelen, en zonder mee te gaan op en neer met de vorderingen onderweg: zolang je alleen stilletjes werkt aan de verbouwing van de waarneming die we zojuist hebben beschreven, zul je zeker doorschakelen naar een zelf dat de wereld van de verschijnselen ziet vanuit het gezichtsveld van het bewustzijn van het goddelijke rijk.
We vinden het een echte verspilling dat veel mensen opgeven voordat ze daar zijn, maar wanneer iemand is opgesloten in gedachten die volkomen vergeten zijn wie zijn ware zelf is, moeten we zeggen dat ook dat niet te vermijden is.
Maar juist daarom komt scherp in beeld wat we altijd luid zeggen: “Mensen zijn de scheppers van de wereld, die in zich het [bewustzijn van de bron van het leven] dragen dat het universum heeft geschapen.”
Zolang je de essentie van de mens aan het begin stevig vastgrijpt en nooit loslaat, zul je je bewustzijn zeker laten evolueren, en zal iedereen daar terugkeren.
Zolang je dit beginsel in je geest en lichaam laat doordringen en leeft zonder ook maar in het minst aan die waarheid te twijfelen, kunnen alle mensen op aarde zeker de goddelijkheid in zichzelf en anderen vinden.
Dat bewustzijn zelf is het basisbesef om toe te treden tot de goddelijk vergeestelijkte samenleving van het universum.
Probeer daarvoor eerst de essentie van het menselijk leven helder te onderscheiden.
Alles begint daar.
In het scheppende hart van het universum, dat de essentie van het menselijk leven is, bestaat al een wereld die de oorspronkelijke vorm, het model, van volmaakte harmonie in elke dimensionale wereld die er is, genoemd kan worden.
Je zou kunnen zeggen dat het is als een voltooid, verheven schilderij, een blauwdruk van de wereld van de verschijnselen. (Wordt vervolgd)
