Rijstballetjes van het hart – 2
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
Een heel belangrijke instelling
Ik heb je verteld dat het besef van “hier en nu”, “het ware nu”, verschijnt wanneer je de rechterhand en linkerhand van je hart samenbrengt, nietwaar?
Dat zegt niet eenvoudig dat het belangrijk is je hart te houden alsof je je handpalmen tegen elkaar legt om te bidden.
Weet je, het is een heel eenvoudige maar heel belangrijke instelling.
Eens kijken… probeer jezelf te herinneren als klein kind, zo ver als je geheugen teruggaat.
Toen je iets probeerde vast te houden wat te groot was voor je handen, gebruikte je toen niet beide handen?
En zag je toen, terwijl je het met beide handen vasthield, niet de volwassenen om je heen dingen met één hand vasthouden, en probeerde je hen niet na te doen?
Dingen kunnen vasthouden zonder beide handen te gebruiken is zeker handig, maar door eraan te wennen hebben veel mensen “een belangrijke manier om het hart te houden” achtergelaten in de vroege kindertijd.
Namelijk dat “het hart iets is wat je gebruikt zoals je dingen met beide handen vasthoudt”.
Vanuit een ander gezichtspunt zou je kunnen zeggen dat het betekent: “de dingen met beide handen van je hart opscheppen en ernaar kijken”.
Het klinkt misschien abstract, maar dingen met beide handen van je hart opscheppen en ernaar kijken betekent de dingen zorgvuldig en als geheel vatten.
Je denkt misschien: “Word je niet slordig als je de dingen als geheel vat?”, maar dat is het bewijs dat je de gewoonte hebt gekregen om met maar half je aandacht naar de dingen te kijken.
Een prestatie mogelijk gemaakt door het zicht dat het leven oorspronkelijk heeft
Je bewustzijn gebruiken om de dingen zorgvuldig en als geheel te vatten, betekent eigenlijk de pluskant en de minkant, met andere woorden yin en yang, licht en schaduw, voorkant en achterkant, buiten en binnen, allemaal op de snijplank van je bewustzijn leggen zonder iets weg te laten, en erop neerkijken.
De reden dat zo veel mensen van de aarde het overzichtelijke gezichtsveld hebben afgesloten en zijn vervallen in “een bekrompen manier van kijken”, ligt naar men kan zeggen in het feit dat ze genoegen hebben genomen met “kijken met half hun aandacht” en “de prestatie mogelijk gemaakt door het zicht dat het leven oorspronkelijk heeft”, namelijk “het geheel zien”, niet langer gebruiken.
Wanneer we woorden gebruiken als “laten we een overzichtelijk gezichtsveld doen herleven”, is dat ook opdat jullie je dat oorspronkelijke visuele vermogen van de kosmische mensheid herinneren.
Wanneer het een gewoonte wordt om de dingen met beide handen van je hart op te scheppen en ernaar te kijken, vervaagt de egocentrische instelling van een mens geleidelijk.
Dan kun je kalm en objectief, en met een gemoedstoestand die “een onderscheidend oog dat de waarheid waarneemt” heeft, toegerust met zowel rede als intelligentie, neerkijken op elke stand van zaken binnen het universum van je hart.
Als iedereen zo werd, zou de aarde in een mum van tijd vreedzaam worden, maar het zal nog even duren voordat de mensen die nog in “het wipspel van winnen en verliezen” zitten wakker worden.
Daarom zou je kunnen zeggen dat het lot van het aardse rijk afhangt van wat jullie doen, jullie die wat eerder wakker zijn geworden.
Maar dat betekent niet dat je je hoeft aan te spannen en je schouders hoeft op te trekken.
Met je leven in je fysieke lichaam, alleen al door er te zijn, doe je groot, groot, heel groot werk.
Dat komt voort uit de geheimzinnige kracht van de ademhaling, de kracht van de adem van het leven, maar dat verhaal bewaren we voor een andere keer.
(Einde)
