Herleving van de goddelijkheid
De huid afwerpen naar waar geluk – 1
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Sinds het begin van 2024 is het aantal mensen dat zich de essentie van het leven heeft herinnerd merkbaar begonnen toe te nemen.
Zulke mensen hebben al een universeel geluk gegrepen, een eeuwig geluk dat nooit meer door iets of iemand aan het wankelen wordt gebracht.
Laat ik het nog eens zeggen: de sleutel om die staat te bereiken, is de oude herinnering loslaten die zegt “het fysieke lichaam is de mens, en ik en anderen zijn afzonderlijke wezens”, met het besef: “Dit is niet mijn gedachte.”
Dit “herinneringen loslaten” is de sleutel zelf om waar geluk te grijpen.
Want juist het geheugen is wat steeds een lot heeft geschapen dat een herhaling van het verleden is.
Als u er goed over nadenkt, zijn ideeën over wat u wel en niet kunt, of wat u wel en niet hebt, zienswijzen die uit het geheugen zijn afgeleid.
Mensen die weinig van zulke overhaaste oordelen over zichzelf hebben, verruimen hun grenzen en geven de inspanning niet op om te kunnen wat ze niet konden.
Wanneer iemands overhaaste oordelen over zichzelf daarentegen sterk zijn, kost het tijd om de schil van het ego te breken, en verdwaalt men gemakkelijk in een smalle wereld.
Niet eens een grote zaak als de wereld veranderen, maar zelfs iets kleins als zichzelf veranderen, kost de mens moeite om te doen zoals hij wenst.
Tenzij ieder mens begint met zichzelf te veranderen, wordt de wereld als geheel niet beter.
Daarvoor is het essentieel te beginnen met het onderzoeken van de menselijke aard, de essentie van het leven.
Maar voor veel mensen op aarde is juist dat de eerste hindernis geworden.
Waarom is het zo gelopen?
De oorzaak ligt in een gebrek aan de voeding die nodig is om de bloem van het leven te laten bloeien.
Eenvoudig gezegd bestaat die voeding uit alle vele soorten ervaringen in het leven, zowel de zoete als de bittere.
“Ik begrijp niet hoe andere mensen zich voelen.” “Ik kan niet vanuit het standpunt van iemand anders over dingen nadenken.” “Ik kan niet op het geheel neerkijken.” “Ik ben uiteindelijk altijd egocentrisch.”
Zulke gemoedstoestanden zijn voor ieder mens op aarde een noodzakelijke doorgang op weg naar de herleving van het heilige.
Niemand wordt een voortreffelijk mens zonder dit proces door te maken.
Degenen die nu leven in dankbaarheid met heel hun hart, zijn allemaal mensen die zulke ervaringen ten volle hebben doorgemaakt.
(Wordt vervolgd)
