Hoe volwassenen met kinderen moeten omgaan

★Wat is een “braaf kind”?

Laten we vandaag de dimensie verhogen van het idee van een “braaf kind”, zoals dat over kinderen wordt gebruikt, en het tegelijk hebben over iets wat de pomp van je eigen bewustzijnsevolutie op gang kan brengen.

Wanneer mensen elkaar ontmoeten en er een kind bij is, of het nu van hen is of niet, zijn er momenten dat ze kinderen prijzen met woorden als: “Ach, wat een braaf kind, wat slim…”, nietwaar?

Ga op zulke momenten eerst na wat de volwassene die die woorden zei met een “braaf kind” bedoelt.

Bedoelen ze in de meeste gevallen niet een kind dat past bij het beeld van “een gehoorzaam kind dat goed naar volwassenen luistert” of “een kind dat zich gedraagt op een manier die volwassenen uitkomt”?

Denk hier nu heel zorgvuldig over na.

Denk je dan dat een kind dat zich gedraagt op een manier die volwassenen niet uitkomt, geen braaf kind is?

Wat bijvoorbeeld met een kind dat in de trein niet stil kan zitten?

Zou je beslissen: “Dat is duidelijk een stout kind”?

Vanuit het gezichtspunt van de kinderen is er geen lastiger etiket dan het beeld dat volwassenen hebben van een “braaf kind”.

Ze drukken gewoon vrij hun leven uit, en er zit helemaal geen kwade wil in.

Zelfs als een kind een vriendje pest, doet het alleen maar onschuldig na wat zijn ouders, de volwassenen om hem heen of figuren op televisie doen.

Om concrete voorbeelden te geven: een moeder die de oren van haar kind volstopt met klachten over haar man achter zijn rug, of een vader die zijn gezin verwaarloost en zich op het uitgaan stort.

Het is niet overdreven om te zeggen dat kinderen disharmonieuze gedachten, woorden en daden tonen als een volkomen natuurlijke chemische reactie op de woorden en daden van zulke volwassenen, die zijn afgedwaald van de harmonie die er zou moeten zijn.

Degenen die moeten terugkijken en zich bezinnen, zijn de ouders en de volwassenen van de wereld, niet de kinderen zelf.

Wanneer volwassenen zich eerst op zichzelf hebben bezonnen, de kinderen eerlijk over die bezinning hebben verteld en dan pas hebben gezegd: “Laten we ophouden onze vriendjes lastig te vallen. Ik houd ook op met dit en dat, dus laten we samen ophouden”, begrijpen kinderen het vaak verrassend snel.

Als ze het na één poging niet begrijpen, betekent dat dat je bezinning op jezelf niet voldoende was. Kijk dus zorgvuldig opnieuw naar jezelf en sta het kind opnieuw tegemoet, en nog eens.

Maar ouders en de volwassenen rond kinderen schuiven zichzelf vaak voor zich uit en proberen kinderen eenzijdig te onderdrukken en te laten gehoorzamen.

★Als je kinderen geluk toewenst

De evolutie van het bewustzijn is niets bijzonders.

Het is goed om te beginnen door je te baseren op je eerdere bezinning op je kleine dagelijkse woorden en daden, en goddelijke gedachten, woorden en daden opnieuw tot uiting te brengen in je eigen geest en lichaam.

Kinderen kijken veel kalmer naar de trillingen die volwassenen uitzenden dan volwassenen denken.

Zelfs een pasgeboren baby kan zijn gedachten alleen niet overbrengen omdat hij zijn lichaam nog niet goed kan gebruiken. Hij begrijpt de gedachten, woorden en daden van volwassenen, voelt ze stil aan en neemt in zich op wat de mensen om hem heen doen.

Voordat volwassenen kinderen beoordelen, moeten ze dus hun eigen gedachten, woorden en daden in overeenstemming met de waarheid tot uiting brengen.

Als je wenst dat kinderen gelukkig zijn, moet je in hun bijzijn geen gedachten, woorden en daden uitzenden die tegen de waarheid ingaan.

De gezondheid van het lichaam en de deugdelijkheid van het hart ontstaan beide door het gebruik van het bewustzijn. Als volwassenen het voortouw nemen en de goddelijke gedachten, woorden en daden laten zien die er horen te zijn, nemen kinderen die dus in zich op als natuurlijk besef en kunnen ze die in hun eigen leven gebruiken.

Volwassenen wier hart vol is van hun eigen zorgen krijgen soms door kinderen, als in een spiegel, hun eigen manier van zijn te zien, en worden zo geleid dat ze, of ze willen of niet, moeten terugkijken op hoe ze zijn, nietwaar?

Als je jezelf uit eigen beweging kon rechtzetten zonder dat je Hoger Zelf je zo hoeft te leiden, zou je in werkelijkheid geen slechte invloed op kinderen hebben, en zouden volwassenen en kinderen samen rechtdoor over een gelukkig pad kunnen gaan. Het is dus goed om altijd terug te kijken op hoe je bent, en de terloopse gedachten, woorden en daden die je onbewust verkeerd hebt gebruikt, in lijn te brengen met de resonantie van de goddelijkheid.