Wat het ware nu is (3)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
De kortste weg om van een altruïstisch hart standaarduitrusting te maken
(Vervolg van de vorige keer) Dat klopt: dankbaarheid jegens mensen, een hart van “dank je” jegens anderen.
Of je dat wel of niet hebt, is de splitsing in de weg tussen wel of niet een stralende toekomst kunnen scheppen.
En je zou ook kunnen zeggen dat het de allerbeste kortste weg is om van een altruïstisch hart standaarduitrusting te maken.
Als je je op dat punt laat meeslepen door onderscheid makende gedachten op basis van je eigen gemak, en dingen zegt als “aan deze persoon kan ik dankbaar zijn, maar aan die persoon niet”, dan verkeer je in een toestand die stevig vastzit aan denkgewoonten die niet in grote harmonie zijn.
Mensen die werkelijk, echt een altruïstisch hart hebben gekregen, leven in een toestand waarin ze, wie de ander ook is, die persoon zien als iemand om te dienen, en dankbaarheid sijpelt uit hen naar buiten, nietwaar?
Een toestand waarin je afhankelijk van de persoon wel of geen dankbaarheid toont, kan worden beschouwd als het opgeven van het leven van het ware nu.
De mensen die een kaartje hebben verkregen om in de komende nieuwe beschaving, de samenleving van de goddelijkheid, te leven, zijn allemaal mensen die hebben geoefend in dankbaarheid jegens iedereen, zonder onderscheid te maken naar wie iemand is.
In het begin toonden ook zij allemaal innerlijk conflict in hun hart.
Maar terwijl ze oefenden in het hardop uitspreken van de woorden “dank je wel”, hun stembanden in trilling brengend, zonder onderscheid te maken, kwam er dankbaarheid zo groot als het universum overvloeien uit de grond van hun hart, uit de diepten van hun leven, en werden ze mensen die tot ware dankbaarheid in staat zijn.
Daarom wordt gezegd dat “dankbaarheid licht is”.
Mensen die vertrouwd zijn geraakt met het licht, zullen het licht in hun eigen hart en lichaam laten neerdalen, en weldra hun juiste rol vervullen als “één enkele straal van het licht van het leven van het Grote Leven van het universum”.
Het is precies zoals paperclips of roestige spijkers die aan een magneet blijven kleven zelf magnetisch worden en de rol van een magneet vervullen. Hoe klein ze ook mogen zijn.
Een hart zonder voor- of achterkant dat naar grote harmonie streeft, wordt misschien niet van de ene dag op de andere standaarduitrusting, maar als je niet opgeeft en gestaag blijft oefenen, wordt het beslist je normaal.
Nu de aarde zo vergeestelijkt is geworden, dragen de resultaten van zulke oefening snel vrucht.
Mensen die de knoop doorhakken en vastbesloten zijn dit de rest van hun leven zorgvuldig te doen, zullen uiterlijk binnen een paar maanden beslist resultaten zien.
Want degene die jullie lot schept, is niemand anders dan jullie zelf. (Einde)
