Vervellen tot een bewustzijn waarin “wij”, “onze” en “ons” vanzelf komen – 1
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Van “ik”, “mijn” en “mij” naar “wij”, “onze” en “ons”
Je hebt toch weleens horen zeggen dat “naarmate de elementen van het bewustzijn waaruit je bestaat worden geïntegreerd en in harmonie komen, ‘ik’ geleidelijk ‘wij’ wordt”?
Op dit moment zien meer dan 99% van de mensen op aarde zichzelf en anderen nog als gescheiden. En ze geloven ten onrechte: “Dit lichaam, zoveel centimeter lang en zoveel kilo zwaar, ben ik.”
Zelfs in een tijdperk waarin de spirituele elementen in de lucht zelf zo dicht zijn geworden, leven er zoveel mensen die niet kunnen ophouden over zichzelf te roepen: “Ik…”, “mijn…”, “mij…”, “op eigen houtje…”, “voor mezelf…”.
En juist die mensen raken verstrikt in een lot dat ze zelf hebben geknoopt, en kunnen zich de essentie van het leven dat in ieder mens woont niet herinneren, nietwaar?
Welnu, probeer je bijvoorbeeld te herinneren hoe je tien of twintig jaar geleden was.
Je zei “ik…”, “mijn…”, “voor mij…”, nietwaar? Ik, ik, ik, ik.
Toen was je doordrenkt van lijden. Je gaf anderen en de maatschappij de schuld, zelfs van de dingen waarvoor je zelf verantwoordelijk was, en je probeerde jezelf te beschermen, jezelf te verontschuldigen.
Dat noemen we “de kikker in de put kent het universum niet”.
Maar door talloze cycli van reïncarnatie, en deze laatste tientallen jaren van het leven als hun hoogtepunt, ben je uit de put die “zelf” heet geklommen en iemand geworden met een beginnersbewustzijn dat het universum kent.
Let maar op. Vanaf hier zal de mensheid van de aarde, zonder uitzondering, het ego van “ik”, “mijn” en “mij” in dimensie verheffen tot het ware zelf van “wij”, “onze” en “ons”.
Naarmate iemands individuele zelf vervaagt, verandert de manier waarop hij naar zichzelf verwijst in het meervoud.
Net zoals dat bij jou ging. (Wordt vervolgd)
