Vervellen tot een bewustzijn waarin “wij”, “onze” en “ons” vanzelf komen – 10
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
Het echte nu leven
Laten we nog wat verder praten over wat ik zojuist zei.
Ik heb verteld dat je tussen het voorwerp en de schaduw in de schaduw kunt glippen, nietwaar?
Aan de andere kant zijn er ook mensen die het voorwerp zelf worden, een hekel krijgen aan de schaduw en er slechte gevoelens over hebben.
In het voorbeeld van een film kijken in de bioscoop is de jij die kijkt het bewustzijn dat op het geheel neerkijkt, en dat vergeten en in het doek glippen, komt neer op de schaduw zelf of het voorwerp zelf worden.
Het voorbeeld van een film kijken in de bioscoop brengt die toestand het duidelijkst over, dus laat ik er nog wat mee doorgaan.
De film die je bekijkt, het verhaal op het doek, is een tweedimensionale wereld, nietwaar? Jij, die ernaar kijkt, bent driedimensionaal.
En die film, of dat nu een half jaar of een jaar geleden was weet ik niet, is eigenlijk al lang geleden opgenomen, op film gezet, en zodra de geplande releasedatum voorbij is, is hij overal in de bioscoop te zien.
Dat laat het moment zien waarop een lot dat is gemaakt door gedachten, woorden en daden uit het verleden vorm aanneemt en op het punt staat te vervagen.
Die toestand is precies wat het moment dat mensen “nu” noemen, werkelijk is.
Het is belangrijk, dus ik zeg het zo vaak als nodig is: dit moment dat mensen als nu beschouwen, is een moment waarop een lot dat al is gemaakt door gedachten, woorden en daden uit het verleden verschijnt en vervaagt, net als een film die je in de bioscoop bekijkt.
“Er was zojuist een aardbeving”, “ik werd net bijna aangereden door een auto”, “degene van wie ik houd zei net iets waar ik blij van werd”, “ik ben net thuisgekomen”.
Het woord “nu” wordt zo gebruikt, maar het echte nu is je eigen gedachte op dit ogenblik.
In bredere zin is het wat je nu denkt, wat je zegt, hoe je handelt.
Dat is het echte nu, en je zou kunnen zeggen dat het betekent leven in de tijd en ruimte die je toekomstige lot schept.
Wat er ook is gebeurd, dat alles is niets anders dan het verleden.
De tijd is gekomen om een bewustzijn waarin “wij”, “onze” en “ons” vanzelf komen tot het jouwe te maken
Nu heb je begrepen dat één ziel uit zeven harten bestaat.
Je hebt begrepen dat het moment is gekomen om een altruïstisch hart tot het jouwe te maken.
Je hebt begrepen dat je je relatie met jezelf moet harmoniseren.
Je hebt begrepen dat het ieders bewustzijn is dat de wereld maakt.
Je hebt begrepen dat de gevoelens die je over anderen hebt, de gestalte van je eigen hart zijn.
Je hebt begrepen dat er allerlei tweepolige gedachten in je waren.
Je hebt begrepen dat je moet staan op een plek vanwaar je er van bovenaf op neerkijkt.
Je hebt begrepen wat het echte nu is.
En dus kunnen we eindelijk ingaan op waar ik helemaal aan het begin over sprak: “terwijl de elementen van het bewustzijn waaruit je bestaat geïntegreerd en geharmoniseerd worden, verandert je bewustzijn van ‘ik’, ‘mijn’ en ‘mij’ in ‘wij’, ‘onze’ en ‘ons’”.
Terwijl je je bewustzijn laat evolueren volgens de stappen die ik zojuist beschreef, ben je, al is het maar vaag, gaan zien dat de mensen die je als anderen beschouwde, eigenlijk bewoners waren van de planeet die jezelf heet, nietwaar?
Het universum ontvouwt zich ook in de wereld van de verschijnselen, maar zijn ware substantie was diep in je hart.
Juist daarom moet de mensheid van je innerlijke universum in harmonie leven.
Eenvoudig gezegd betekent het dat je je eigen goddelijkheid als vanzelfsprekend ziet en goed met jezelf overweg kunt.
Als je dat alleen al kunt, wordt het voornaamwoord dat je voor jezelf gebruikt “wij”.
Dat ieder mens op aarde een hart heeft dat zichzelf en anderen niet scheidt, is de drijvende kracht die de aarde tot een werkelijk vreedzame ster zal maken.
Maak dat begrip alsjeblieft tot het jouwe en kijk daarmee naar jezelf, naar anderen en naar de wereld van de aarde.
Dan zullen meer mensen dan nu naar de evolutie van het bewustzijn streven, en binnen korte tijd zullen je metgezellen een voor een toenemen. (Einde)
