Vervellen tot een bewustzijn waarin “wij”, “onze” en “ons” vanzelf komen – 9
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
Laten we afstuderen van een leven van vergeefse moeite
Zojuist zei ik dat het menselijk bewustzijn zijn evenwicht verliest, of het nu naar de plus of naar de min overhelt, nietwaar?
Als je dat niet begrijpt, slaat je stemming van het ene uiterste naar het andere om, en ga je uiteindelijk denken: “Dit lijkt me allemaal te veel moeite, dus ik blijf gewoon zoals ik altijd ben geweest.”
Juist daarom wil ik dat je dit weet: zolang je gedachten aan het fysieke lichaam blijven kleven, zal het, hoe hard je ook probeert een positief mens te worden, hoe je ook een ideaal karakter blijft najagen, en hoe ver je ook gaat, uiteindelijk vergeefse moeite zijn.
Denk nu eens na over de vraag waarom in de wereld tot nu toe de glans van goede mensen zo zwak is geweest.
Dat komt doordat hun bewustzijn, net als bij mensen die naar het negatieve overhellen, naar één pool was overgeheld.
Waarom gebeurt dat, vraag je?
Ja, dat is een goede vraag.
Dat komt doordat de wereld van de verschijnselen een wereld is die zo is gemaakt dat zowel mentale als materiële uitdrukkingen in twee polen gesplitst verschijnen.
En vooral wanneer het menselijk bewustzijn, dat het belangrijkste is, naar het positieve of het negatieve overhelt, slaat volgens de wet van opkomst en ondergang een bewustzijn dat te ver naar één pool is doorgeschoten bij de een of andere aanleiding gemakkelijk om en wordt het de tegenovergestelde toestand.
Het is een bewustzijnstoestand die gemakkelijk heen en weer slaat, van positief naar negatief en van negatief naar positief, zoals “iemand die net nog lachte en nu huilt”, of “iemand die tot gisteren slecht gehumeurd was en vandaag opperbest gehumeurd is”.
Je denkt misschien: “Als negatief omslaat in positief, is dat dan niet goed?” Maar zolang het bewustzijn aan het lichaam kleeft, is dat bewustzijn aan de plus- en minpool als een op zand gebouwd kasteel. Het blijft niet bestaan, en hoeveel tijd er ook verstrijkt, je kunt nooit in een toestand van blijvend, stabiel geluk staan.
Zoals ik eerder zei: tenzij je tegelijk op beide polen neerkijkt, ze erkent en omarmt, kun je aannames, fixaties, overhaaste oordelen en gehechtheden niet loslaten.
Het rijk van het overziende bewustzijn dat zo op de dingen kan neerkijken, ligt één dimensie hoger: niet de tweede dimensie maar de derde, niet de derde maar de vierde.
Tegelijk op beide uitersten van jezelf neerkijken, ze erkennen en omarmen, kan ook anders worden gezegd: de gedachten aan elke pool vermenigvuldigen met het geestelijk bewustzijn om ze op plus-min nul te brengen.
Je zou het kunnen noemen: weten dat iets noch goed noch slecht is.
Je zou het ook kunnen noemen: niet langer gevangen zijn in goed of kwaad, leuk of niet leuk.
Laten we een overziend bewustzijnsveld tot standaarduitrusting maken
Jezelf en anderen zo breed in één blik vatten, en door niets meer aan het wankelen gebracht worden, dat is een overziend bewustzijnsveld.
Om je dat eigen te maken, helpt het om het principe van de zichtbare wereld te kennen.
Ik zei dat de wereld van de verschijnselen een wereld is waarin, wanneer er licht op een voorwerp schijnt, er een schaduw ontstaat, nietwaar?
Probeer dat eens toe te passen op het menselijk bewustzijn.
Bijvoorbeeld, tja, tenzij je staat op een plek waar je op het geheel neerkijkt, gaat een hart dat van iemand probeert te houden altijd gepaard met emotionele gedachten die precies het tegenovergestelde van liefde zijn.
Je zou kunnen zeggen dat het is zoals mensen soms, juist omdat ze liefhebben, jaloers of achterdochtig worden, of het de ander gaan kwalijk nemen dat die niet doet wat ze willen.
Toegepast op het voorbeeld van het voorwerp en de schaduw betekent positief dat in negatief omslaat, dat je de gedachten van de schaduw wordt, nietwaar?
Een menselijk bewustzijn dat de waarheid van het leven is vergeten, doet zoiets als in de schaduw glippen en de schaduw zelf worden.
Om het nog weer anders te zeggen: stel dat je naar een film kijkt in de bioscoop. De jij die kijkt, is de echte jij, maar je raakt emotioneel zo opgeslokt door het verhaal dat je dat vergeet, en je gedachten zijn in een toestand waarin ze in het scherm zijn geglipt.
Om af te studeren van een leven van vergeefse moeite dat op niets uitloopt, moet je dus je bewustzijn in dimensie verheffen tot de volgende, diepere dimensie. (Wordt vervolgd)
