Een intensieve cursus om af te studeren van de kindertijd van de ziel (3)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
★Om af te studeren van de kindertijd van de ziel
En nu komt het belangrijkste punt. Het juiste vertrekpunt, de wenselijke bron, van de gedachte “Ik wil erkend worden” is het standpunt van de goddelijke erkenning dat wat je probeert te doen al gedaan is, al voltooid of al bereikt.
Voordat anderen je erkennen, is het goed om daar te staan en tegelijk een bewustzijn uit te zenden waarin je jezelf van het begin af aan volledig hebt erkend.
Dat erkennende bewustzijn is geen oppervlakkig besef dat zichzelf tot geloven probeert te dwingen. Het is erkennen met hetzelfde gevoel waarmee je vanzelfsprekend weet, zonder in de spiegel te kijken, dat je gezicht standaard ogen, een neus, een mond en oren heeft.
En de hoek en richting die die gedachte moet nemen, is niet van onvolkomen naar volkomen, van onaf naar af, en ook niet het streven van onbereikt naar bereikt. Integendeel, het is goed om eerst de volledig bereikte vorm of de gewenste voltooide gedaante levendig in je hart voor je te zien, vanaf dat doel terug te werken naar waar je nu bent, en van daaruit, op weg naar volkomenheid, voltooiing en bereiking, de oorzaken op te stapelen die daarheen leiden.
Kleine kinderen zijn een ander verhaal, maar als je eenmaal volwassen bent, is het belangrijk om jezelf eerst te erkennen voordat je wenst door anderen erkend te worden.
Ook als je denkt dat je huidige zelf tekortschiet aan goddelijkheid, ook als je denkt dat je gedachten, woorden en daden niet bewonderenswaardig zijn, zijn dat slechts het topje van de ijsberg, meegevoerd door de gewoonte, slechts een piepklein deel van je hele leven dat verschijnt. Het is dus goed om jezelf te omarmen zoals je ook bent, precies zoals je bent, en het om te keren tot de goddelijkheid die je bent.
Wat daarvoor belangrijk wordt, is de zoektocht naar de waarheid: wat is een mens eigenlijk?
Laten we het nu dus vanuit het standpunt van de waarheid bevestigen. Begrijp je dat een mens een geschapen schepsel is en tegelijk de Schepper die schept, de drager van goddelijk bewustzijn?
En begrijp je, zoals ik zojuist zei, dat er in het hart van één mens de gedachte is erkend te willen worden en tegelijk het bewustzijn dat erkent?
Nu je dit besef van de huidige situatie vanuit het ware gezichtspunt hebt opgebouwd, is het belangrijke besef dat je in je hart moet planten dat iedereen, eenmaal volwassen, zichzelf moet erkennen.
Dat is niet iets om van anderen te eisen.
Mensen die zichzelf niet kunnen erkennen, gooien het omver, hoeveel anderen hen ook erkennen, en kruipen weg in een grot van zelfontkenning.
We hoeven je dit niet te vertellen; als je terugkijkt op hoe jij en anderen tot nu toe hebben geleefd, is het een van die al te menselijke dingen, nietwaar?
Dit besef is iets belangrijks, als het ware de ruggengraat van je gedachten. Het geeft je het belangrijke inzicht dat je zelf je eigen rug kunt rechten en strekken, en het voedt een onafhankelijk bewustzijn van de ziel dat de liefde niet buiten zichzelf zoekt. (Wordt de volgende keer vervolgd)
