Afstuderen uit de misverstanden waarin goede mensen gemakkelijk vervallen – 1
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
De toestand van eigengerechtigheid
Werkelijk goede mensen hebben één ding gemeen: “hun hart is grenzeloos helder”.
Maar bij mensen van wie anderen zeggen: “Die persoon is goed, maar voelt op de een of andere manier niet helder aan”, hebben ze zich stevig gepantserd met het theoretische pantser van hun aannames, bouwen ze onzichtbare muren tussen zichzelf en anderen, en staan ze soms zelfs in tegenstelling tot de samenleving en de wereld.
Je zou kunnen zeggen dat het een toestand is waarin het hart niet vrij kan zijn, verhard tot gedachten van het soort “het zou zo moeten zijn” of “het moet zo zijn”.
Daarom komt de grenzeloze helderheid niet aan de oppervlakte, en is het hart altijd vertroebeld door onnodige kritiek en verwijten.
Onder mensen die zowel zichzelf als door anderen als goede mensen worden gezien, zijn er verrassend veel zoals dit.
In zulke gevallen is de persoon er sterk van overtuigd dat “dit juist is”, dus het is moeilijk voor hem om uit die toestand te komen.
Men zegt vaak: “Je kunt anderen niet veranderen. De enige die je kunt veranderen, ben jezelf”, nietwaar?
Dat is de echte waarheid.
Maar in “de toestand van eigengerechtigheid” waarin mensen gemakkelijk vervallen, komt er een filter over die waarheid, en wordt ze verdraaid.
Tot: “Het is mogelijk anderen te veranderen. Anderen moeten koste wat kost veranderd worden.”
Dat is een toestand waarin “een egocentrisch rechtvaardigheidsgevoel” aan het werk is, en juist die aanname bouwt onzichtbare muren tussen jezelf en anderen en staat een fundamenteel gevoel van eenheid met de samenleving en de hele wereld in de weg.
De mens werkelijk kennen
Idealen als “het moet zo zijn” en “het zou zo moeten zijn” hebben de kracht om het bewustzijn van wie ze koestert tot op zekere hoogte te laten evolueren, maar als je verdrinkt in die gedachten, vergeet je ware nederigheid en bind je uiteindelijk iedereen en wie dan ook met “het zou zo moeten zijn”.
Zoals ik altijd zeg, heeft elke gedachte, elk woord en elke daad die iemand uitdrukt een eigen duidelijke oorzaak voor waarom hij dat deed.
Op aarde steken hier en daar tornado’s op van oordelen over anderen, “Waarom doet die persoon in hemelsnaam zulke dingen?”, maar dat komt doordat de mensen de mens nog niet goed kennen.
De vraag is dus hoe je de mens leert kennen, nietwaar?
Laten we daar eens over nadenken.
Wat denk je dat je moet doen om de mens werkelijk te kennen?
Precies: het is het leven kennen, en daarvoor is het “jezelf goed kennen”.
Ik zeg altijd dat van de gevoelens die je over anderen hebt, “de soorten gedachten die je emoties in beroering brengen” stuk voor stuk betekenen dat je anderen als spiegel gebruikt om je eigen disharmonie weerkaatst te zien, nietwaar?
Dat is werkelijk gewoon een feit, en totdat iemand het als feit kan aanvaarden, zullen de wolken in zijn hart niet optrekken.
De mens is in werkelijkheid vervuld van een bewustzijn dat zo wijd, uitgestrekt en diep is als een heldere hemel die eindeloos doorgaat.
Maar bij mensen wier verschillende aannames zo zijn versterkt dat ze overtuigingen genoemd kunnen worden, hangen die denkgewoonten als donkere wolken aan de hemel van hun hart, en zijn ze de oorspronkelijke manier van zijn van dat wijde hart alleen voor een poosje vergeten.
(Wordt vervolgd)
