Laten we naar huis gaan, naar het huis van het leven – 4
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
De tweede stap om af te studeren van het verdwaald zijn in je hart
Ik zei zojuist toch dat de eerste stap om af te studeren van het verdwaald zijn in je hart is de hele tijd dat je wakker bent ontspannen te blijven ademen?
In het volgende stadium oefen je, om een bewustzijn dat door niets en niemand wordt gevangen tot je natuurlijk besef te maken, om bij alles “Hartelijk dank” te kunnen denken en zeggen.
De mensen die luisteren naar wat wij zeggen, zijn over het algemeen het soort mensen dat goede mensen wordt genoemd, dus het zijn allemaal mensen die “wat ben ik dankbaar” kunnen voelen voor de zegeningen van de natuur en voor alle levende wezens, en die “Hartelijk dank” kunnen zeggen.
Maar als je heel goed kijkt, wordt dankbaarheid in menselijke relaties niet erg vaak geuit.
Leuk of niet leuk, goed met elkaar kunnen opschieten of niet, en zelfs, afhankelijk van de stemming van het moment, vloeken tegen juist de mensen die hun dierbaar zijn.
Of je je nu schaamt om “Hartelijk dank” te zeggen of weerstand voelt als “Tegen die persoon kan ik het niet zeggen”, zet die persoonlijke voorkeuren opzij en probeer te oefenen om zo vaak mogelijk “Hartelijk dank” te zeggen, de hele tijd dat je wakker bent.
Stel ook hier, zoals gewoonlijk, een termijn van drie weken, en denk in die tijd “wat ben ik dankbaar” over alles en iedereen, en zeg duidelijk “Hartelijk dank”, van aangezicht tot aangezicht.
Dan zal er niemand meer zijn die je lastig vindt en niemand meer die je niet mag.
Zodra dat gebeurt, is het alsof zeventig procent van de pijn van het leven is verdwenen.
In veel gevallen is het grootste lijden in het leven de zorg om relaties, dus als je er even over nadenkt, kun je je voorstellen hoeveel gemakkelijker het leven zou zijn als die zou verdwijnen, nietwaar?
Over het feit dat “de gevoelens die je over anderen hebt de gestalte zijn van je eigen hart, weerspiegeld in een spiegel”
Ik heb je toch eerder verteld dat de wereld die jullie “deze wereld” noemen een spiegelwereld is waar er, waar je ook kijkt, voor, achter, links, rechts, boven of onder, niets dan spiegels zijn?
Mensen die gebonden leven aan het gezonde verstand van het verleden, zien de gestalte van hun eigen hart weerspiegeld in die spiegel, houden die voor het probleem van de ander, en praten maar door over goed en slecht, leuk en niet leuk.
Laat ik hier een opmerking toevoegen over “de gevoelens die je over anderen hebt zijn de gestalte van je eigen hart, weerspiegeld in een spiegel”.
Het is zo dat, wanneer gedachten van aanname, fixatie, gehechtheid of overhaast oordeel pijn doen en reageren, dat “de gestalte is van je eigen hart, weerspiegeld in een spiegel”.
Wanneer dat niet zo is, bijvoorbeeld wanneer je iets denkt, maar het soepel kunt laten voorbijstromen zonder je eraan te storen, wanneer je emoties niet reageren, wanneer je het snel vergeet en niet met je meesleept, dan denk je eenvoudig na over een gewoon feit, en heeft dat niets te maken met de gestalte van je hart.
Als je dit niet weet en bij werkelijk alles “Ah, het is een spiegel. Ik ben het” probeert te doen, zul je integendeel, hoeveel je ook naar jezelf kijkt, het niet begrijpen, je nodeloos zorgen maken, en kan je hart niet tot rust komen.
Denk dus eenvoudig: “Wanneer mijn emoties pijn doen, ligt de oorzaak bij mij.”
Kijk dan naar wat je jezelf aandoet en wat je door jezelf wordt aangedaan.
In je hart is er nooit alleen een slachtoffer, en er is nooit alleen iemand die kwaad doet.
Beide zelven bestaan als een stel.
Daarom doen je gedachten pijn.
Omdat het evenwicht tussen deze zelven (bewustzijnen) van yin en yang, plus en min, verloren was gegaan, werd je boos op anderen, raakte je uit het veld geslagen en voelde je je neerslachtig, koesterde je wrok en haat, was je afgunstig en jaloers.
Ik heb je dit laatst in getallen laten zien, nietwaar?
Het evenwicht van je bewustzijn neutraal houden, is wat ik altijd “een gezichtsveld dat op het geheel neerkijkt” noem, het vogelperspectief.
Dan groeien er engelenvleugels op de rug van de onopgeloste gedachten in je hart, zowel plus als min, en keren ze terug naar de hemel.
Dat betekent dat de onopgeloste gedachten in jou worden bevrijd.
Terwijl je dat blijft herhalen, welt er een diepe waardering op voor het “leven”, en kun je elk moment doorbrengen in een toestand van dankbaarheid met heel je hart.
Met andere woorden: om “dankbaarheid voor het leven” te kunnen voelen, voor de bron van de kracht die jezelf beweegt, het allerbelangrijkste, is het goed te oefenen om tegen iedereen in deze spiegelwereld “Hartelijk dank” te kunnen zeggen.
Want aan de oppervlakte lijkt het alsof je andere mensen bedankt, maar in werkelijkheid bedank je “het Licht van het Leven”.
(Wordt vervolgd)
