Een as van het zelf hebben die door niets bedreigd kan worden
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Als je denkt: “Ik kan gewoon niet voelen dat het bewustzijn dat ik tot nu toe voor mezelf hield werkelijk ik ben”, vraag dan aan de diepten van je hart: “Wie ben ik werkelijk?”
Dan zal het licht van je leven je het antwoord beetje bij beetje leren, als je intuïtie.
En wanneer de antenne van je bewustzijn op de bron van je eigen leven gericht is, wordt elke dag van je een schatkist van inzichten.
Dan komen er bijna elke dag nieuwe inzichten in je leven; punten verbinden zich tot lijnen, lijnen voegen zich samen tot ruimtelijke vormen, de ruimtelijke vormen die je in die toestand kunt herkennen komen in beeld met de diepte van de dimensies, en je kunt, in het universum diep in je hart, zelfs zien hoe het multidimensionale universum is.
Veel mensen die nu op aarde leven, leven met hun emoties geschokt door anderen en voelen zich onzeker over hun bestaan door de ontwikkelingen in de samenleving, toch?
Dat is een verschijnsel dat ontstaat doordat ze hun werkelijke zelf niet kennen.
De werkelijke jij is niet het fysieke lichaam.
De werkelijke jij is het licht van het leven zelf.
De grote bron van het licht van het leven heeft het universum geschapen.
Dat is de bron van je leven.
Aan de bron van je leven is de lichtbron van het licht van je leven, toch?
En je bewustzijn, dat in het fysieke lichaam gehuisvest leeft, is één enkele straal van het licht dat uit die lichtbron komt.
Als je het met water vergelijkt, zou je het ook één enkele druppel leven kunnen noemen die deel uitmaakt van de grote oceaan van het leven.
Als je de resonantie van het leven steeds dieper volgt, keer je zo terug tot de wortelkracht die alles doet bestaan.
De mensen van de aarde proberen zich nu op die manier de bron van hun eigen leven te herinneren.
Hè? Weinig mensen hebben belangstelling voor zoiets, zeg je?
Ha ha. Het gebeurt in de spirituele dimensie van de mens, dus dat kun je niet zien door alleen te kijken. Sorry.
Maar kijk maar.
Er zal een tijd komen dat iedereen, of ze het nu willen of niet, niet anders kan dan weten “wie ze werkelijk zijn”.
Zelfs wanneer veel mensen om hen heen weten “wat de mens werkelijk is”, zullen zij die koppig volhouden “dit fysieke lichaam ben ik” en pas met deze “zoektocht naar hun werkelijke zelf” beginnen nadat ze tot het uiterste in het nauw zijn gedreven, geen enkele ruimte in hun hart hebben, nietwaar?
Daarom zeg ik: “Het is goed om het te doen zolang er nog tijd is.”
Maar de zeggenschap over hoe je leeft, ligt bij ieder individu.
Niemand en niets zal je dwingen.
Maar door de zelfzuchtige manier waarop de mensen op aarde hebben geleefd, komt de aarde steeds dichter bij het aanzien van een einde.
De tijd wacht niet.
De aarde gaat, of ze het nu wil of niet, in de richting van toetreding tot de samenleving van het universum.
De voorwaarde om in die nieuwe wereld te kunnen leven, is te weten wat de essentie van het menselijk leven is, en te leven door die uit te drukken in je eigen gedachten, woorden en daden.
Natuurlijk is er ook een weg klaargezet voor mensen die weigeren op aarde te evolueren.
Daar vertel ik de volgende keer over.
