Nu de reis door de derde dimensie ten einde loopt (deel 2)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Vorig artikel in deze reeks
[blogcard url=”https://nl.ascension21.com/voice-of-brothers-309/”]
(Vervolg van de vorige keer)
★Eén worden met het grotere zelf van het leven
Wanneer je dit doet, is het goed je voor te stellen dat je de grote oceaan zelf bent geworden.
Er wordt inderdaad gezegd dat de levende wezens met een vorm op aarde uit de zee geboren zijn. Door de ervaring van één worden met het geluid van je eigen ademhaling (het geluid van golven dat diep in je neus weerklinkt), kan je bewustzijn dan beseffen dat jijzelf het eigenlijke thuis van het leven was, dat alles voortbrengt en in leven houdt.
Als jij, de ouder van alle levende wezens met een vorm, zou razen, zou je veel levens enorm schaden, nietwaar?
Als je een mens alleen als fysiek individu bekijkt, zijn er zestig tot zeventig biljoen fysieke (materiële) cellen, nietwaar?
Maar daarnaast vormen talloze mentale cellen je bewustzijn.
Wat we uit dat feit kunnen zeggen, is dat jij de ouder bent van de levens van alle fysieke cellen en alle mentale cellen waaruit je bestaat.
Als je bewustzijn raast, lopen al die cellen schade op, wordt de normale kringloop van de stofwisseling verstoord en kan zelfs je geest en lichaam worden geschaad.
Ook ben je, terwijl je een individu bent aan dezelfde kant als de cellen waaruit je bestaat, tegelijkertijd voor die cellen zelfs de aarde en het universum zelf.
Dus in plaats van te denken: “Dit niet, dat niet”, zul je, als je langzaam en kalm blijft ademen, gaan voelen dat deze zeven – [het universum – de aarde – de natuur – alle levende wezens – de mensheid – jezelf als lichaam – jezelf als geest] – als een Möbiusband met elkaar verbonden zijn en één grote kring van licht vormen: één leven.
Dan glipt je bewustzijn uit het piepkleine omhulsel van jezelf, en word je je bewust van jezelf als een groter wezen, dat met dat bewustzijn neerkijkt op de aarde en alles wat daarop leeft.
★Aan het einde van de oude reis = het begin van een nieuwe reis
Zodra je bewustzijn zich zo ver heeft uitgebreid, is er geen enkel probleem meer.
Niets kan je schenden.
Want je bewustzijn is één met de aarde, en is zelfs het universum zelf.
En dat is ook het goddelijk bewustzijn dat geworteld is in het Licht van het Leven dat er vanaf het begin was.
Of liever: wat je in de eerste plaats schond, was niets anders dan de gewoontegedachten die je zelf uitzond (het individuele zelf) – niet jij als kosmisch bewustzijn (het licht van het leven), je levenszelf. Nu je bewustzijn zich groot en diep heeft uitgebreid tot op de schaal van de aarde en het universum, blijft er in dit stadium dus niets meer over wat je schond.
Als je kunt beseffen en stevig kunt erkennen: “Mijn herinneringen aan het verleden en mijn gewoontegedachten waren niet mijn ware zelf”, dan hoef je niet langer lotsomgevingen te blijven ervaren die zijn als herexamens over dezelfde opdracht.
Gefeliciteerd.
Je hebt het goed gedaan om zo ver te komen.
Het moet zwaar zijn geweest.
Maar nu komt het goed met je.
De tijd die je hebt doorgebracht met het waarnemen van beperking met een onvolledig bewustzijn loopt ten einde.
Wanneer alle oude denkgewoonten die je aan een beperkte fase hebben gebonden volledig gezuiverd zijn, zal de reis van je hart, die voortduurt vanuit de verte van vorige levens, eindigen.
Dwalen door een woestijn die alleen maar bedekt is met illusoir zand (oude denkgewoonten), op zoek naar een diamantader (je goddelijke zelf), was een reis vol grote moeilijkheden, nietwaar?
En op het moment dat de lange reis die tot vandaag heeft voortgeduurd eindigt, gaat je bewustzijn onmiddellijk, ter plekke, naar een nieuwe fase, en begint er een nieuwe reis in een volledig herboren bewustzijn van je ware zelf.
Die tijd is al vlakbij.
Dus hoe zwaar het nu ook is, geef niet op.
Zet zelfs maar één stap, zelfs maar twee stappen vooruit.
Je hoeft je niet groot te houden of te proberen slim over te komen.
Wanneer je hart uitgeput is en je niet kunt lopen, is het goed om in je eigen tempo vooruit te gaan, al is het maar een klein beetje tegelijk.
Je gaat binnenkort het keerpunt ervaren van het zelf van herinneringen aan het verleden naar het zelf van goddelijk bewustzijn.
Zonder twijfel – absoluut. (Einde)
