De geesteshouding om een nieuwe wereld te bouwen – 3

Waarom we ons moeten inspannen om onszelf te veranderen voordat we anderen veranderen

Eerder zei ik, over de vraag hoe de mensheid haar manier van leven moet veranderen: “De hele mensheid van de aarde moet zich de goddelijkheid herinneren die de essentie van haar eigen leven is. En met dat bewustzijn de goddelijkheid in alles herkennen. Daarvoor moeten we allereerst, voor alles, onze eigen goddelijkheid als iets natuurlijks herkennen.”

De reden waarom we ons onze eigen goddelijkheid moeten herinneren en die tot ons natuurlijk besef moeten maken, voordat we liefde op anderen richten en voordat we naast anderen gaan staan, is dat mensen wezens zijn bij wie, wanneer ze zichzelf niet werkelijk hebben vergeven en liefgehad, onvermijdelijk kromme golven van innerlijk conflict en berekening aan hun liefdevolle woorden en daden kleven, hoe hard ze die ook proberen uit te drukken.

Daarom moeten we voor alles onszelf vergeven en liefhebben, naast onszelf gaan staan, en “het grote licht van het leven” door de hele duisternis in ons hart laten stromen.

Mensen die liefde werkelijk kunnen uitvoeren en uitdrukken zonder enige verborgen kant, hebben helemaal geen of slechts zeer weinig innerlijk conflict in hun hart.

Zonder de inspanning om onszelf tot zo’n toestand bij te werken, kan de buitenwereld, hoe hard we die ook beter proberen te maken, eenvoudigweg niet beter worden.

Waarom niet? Omdat de wereld die we waarnemen zonder uitzondering een projectie is van ons innerlijke universum.

De mensheid van de wereld is in ons.

Er zijn veel zelven in ons hart.

Tenzij ze de ervaring doormaken van het versmelten met het goddelijke zelf, zijn de meeste daarvan golven van onopgeloste gedachten.

Ik noem die verschillende innerlijke gedachtegolven “de mensheid van het zelf”, en ik keer de gevoelens die ik over anderen heb naar mezelf terug, vind de twee tegenover elkaar staande zelven en omarm ze.

Het ware beeld van wat we buiten voelen

De twee tegenover elkaar staande zelven zijn als volgt:

• Een zelf dat uzelf niet aanvaardt, en een zelf dat door uzelf niet wordt aanvaard.
• Een zelf dat uzelf niet wil vergeven, en een zelf dat door uzelf niet wordt vergeven.
• Een zelf dat op uzelf neerkijkt en uzelf vertrapt, en een zelf waarop door uzelf wordt neergekeken en dat door uzelf wordt vertrapt.
• Een zelf dat uzelf niet liefheeft, en een zelf dat door uzelf niet wordt liefgehad.
• Een zelf dat een afkeer van uzelf heeft, en een zelf waarvan uzelf een afkeer hebt.

In het hart van mensen die nog niet volledig zijn teruggekeerd naar de goddelijke trilling, zitten zulke tegenover elkaar staande zelven, een zelf dat zich gedraagt als degene die schade toebrengt en een zelf dat zich gedraagt als het slachtoffer, over het algemeen te beramen of te schuilen in de duisternis diep in het hart.

Dit projecteren ze op de wereld buiten het fysieke lichaam en, alsof ze in een spiegel kijken, vormen ze zich indrukken van de toestand van de samenleving en van de woorden en daden van anderen.

Keer die gevoelens naar uzelf terug.

Die handeling is een handeling waarbij u het licht van het leven in uw hart laat schijnen.

Daardoor kunt u de ware oorzaak vinden van de disharmonie die u in de buitenwereld voelt.

Zodra u die vindt, is het niet nodig te beramen hoe u ermee moet omgaan.

Kijk er gewoon naar.

Alleen al beide tegelijk zien, laat ze bevrijd worden.

De ware oorzaak van de disharmonie van deze wereld lag in het onbewuste rijk dat we niet konden herkennen.

Alleen al door ernaar te kijken komen plus en min in evenwicht, en komen we dichter bij een geestesgesteldheid zonder gehechtheid.

(Wordt vervolgd)