Hoe de evolutie van het bewustzijn hoort te zijn (2)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
★De bewustzijnstoestand die past bij wie naar bewuste evolutie streeft
Laten we hier wat dieper ingaan op de bewustzijnstoestand die past bij mensen die naar de evolutie van het bewustzijn streven.
“De bewustzijnstoestand die past” betekent hier een gemoedstoestand die dichter bij de bron van het leven staat (een bewustzijnstoestand die in dimensie is gestegen). Denken jullie dat een bewustzijn dat vindt dat alles goed is zolang je zelf maar gelukkig bent, werkelijk een gemoedstoestand is die de evolutie van het bewustzijn heeft bereikt?
Dat denken jullie niet?
Goed, dan vraag ik het zo: welke gemoedstoestand is volgens jullie concreet de bewustzijnstoestand die bij een mens past, een gemoedstoestand die in bewustzijn is geëvolueerd, een bewustzijnstoestand die in dimensie is gestegen?
“Een gemoedstoestand waarin de omheining tussen anderen en mijzelf is verdwenen.”
Mm-hm,
“Een gemoedstoestand die alleen maar liefde is.”
Mm-hm, mm-hm,
“Een gemoedstoestand die als vanzelfsprekend kan voelen dat het geheel mijzelf is.”
Ja, ja, precies. Ze zijn allemaal juist.
Als je kunt voelen dat het geheel jijzelf bent, komt de gedachte “De ascensie is al voltooid” nooit bij je op zolang er ergens op aarde nog disharmonie bestaat.
Hoe dichter je bewustzijn bij de bron van het leven komt, hoe meer de zorgen, het lijden, het verdriet, de woede en de eenzaamheid van mensen die de waarheid nog vergeten zijn op je hart drukken, en je kunt niet anders dan het grote licht van de bron van het leven, dat door jou wordt uitgezonden, over het aardse rijk laten stralen.
Dat betekent niet dat je zo denkt omdat je meegesleurd bent in de draaikolk van de emotionele gedachten van mensen die nog lijden (de mierenleeuwenkuil van de dualistische tegenstelling) en je eigen rede hebt verloren. Het betekent een toestand waarin je hart volkomen helder blijft, nooit bezoedeld raakt, in welke moerassige wereld het ook terechtkomt, en waarin de energie om het licht van het leven te laten schijnen op alle duisternis die op aarde overblijft en het ontwaken van het menselijk bewustzijn te bevorderen, zodat de hele aardse wereld wordt verheven tot een wereld van grote harmonie die alleen licht is, van diep vanbinnen blijft overstromen en niet ophoudt.
Die energie is niet iets zwaks dat op is zodra je het gebruikt. Het is energie uit de grote bron van het leven, die zo nodig oneindig overstroomt.
En ook al stroomt die oneindige energie onophoudelijk over, het is niet iets wat je zelf niet in de hand hebt. Het is energie die je vrij kunt beheersen en uitdrukken met je eigen goddelijk bewustzijn, groot of klein, zacht of streng.
Dat is de gemoedstoestand waarin het goddelijk bewustzijn wordt uitgesproken, de toestand waarin het bewustzijn zichzelf uitspreekt, het bewustzijn van “i-nori” (het uitspreken van de eigen wil als leven), de waarheid van een biddend hart. (Wordt vervolgd)
