Aan wie wanhoop voelt doordat ze hun eigen hart kwetsen
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★Om af te studeren van denkpatronen die je eigen hart kwetsen
Laatst hebben we gesproken over het zuiveren van de emoties, maar er zijn mensen die dat niet kunnen en zichzelf blijven kwetsen zoals voorheen.
Dat is het beeld van mensen die, door in hun hart “tornado’s van gedachten” op te wekken, zoals woede, haat, afwijzing en wantrouwen tegenover anderen, uiteindelijk zichzelf kwetsen. En er zijn mensen die, zonder het te beseffen, steeds hetzelfde herhalen en zichzelf in het nauw drijven.
De meest extreme vorm hiervan is “je eigen hart kwetsen” door gedachten, en aan het einde daarvan je eigen leven beëindigen. Zelfs zonder zover te gaan dat ze het proberen, zijn er mensen die zichzelf zoveel mogelijk beledigen, hun eigen hart slaan, schoppen en steken, en het zoveel mogelijk kwellen, tot ze uiteindelijk wanhopen aan het leven en er zelfs aan denken hun fysieke leven te beëindigen.
Juist tegen zulke mensen willen we zeggen:
“Je leven is iets wat je zelf maakt.
Het is niet iets wat iemand anders heeft gemaakt.
Als je hoop koestert, schijnt er licht uit de richting van de toekomst; als je wanhoop koestert, sluit de deur naar de toekomst, en voel je je misschien zelfs opgesloten in een donkere wereld, als een gevangene.
Maar je bent niet ‘opgesloten’; je ‘sluit jezelf alleen maar op’.
Als je verandert, kan je leven rooskleurig worden, of welke kleur dan ook.
Het hangt er allemaal van af hoe je je gevoelens richt, hoe je ze uitzendt en hoe je ze gebruikt.”
★Om te leven in het licht van het leven
Niemand anders kan je laten lijden.
Ook als iemand je slecht behandelt vanwege een slechte oorzaak uit een vorig leven, kun je, afhankelijk van hoe je het opvat, ongeluk in zegen veranderen.
Hoe iemand zijn bewustzijn gebruikt, bepaalt in grote mate zijn geluk.
Daarom zijn er mensen die in dezelfde omstandigheden een heel ander lot volgen.
Maar mensen die platgedrukt zijn door diepgewortelde gewoonten van zelfontkennend denken, denken misschien, zelfs bij het horen van zo’n verhaal: “Voor mij is dat onmogelijk.”
Juist daarom spreken we altijd over de ademhaling.
Ook als je je gedachten probeert te veranderen, wellen ze met grote kracht van binnenuit op en kan je bewustzijn ze niet beheersen, dus wilskracht in beweging zetten is een nutteloos verzet.
Hoe meer je dat doet, hoe meer je hart tegen zichzelf verdeeld raakt, hoe onmogelijker de dingen worden, en je bewustzijn raakt alleen maar meer in de war, toch?
Maar als je geen aandacht schenkt aan zulke bewegingen van de gedachten, je overgeeft aan het ritme van het geluid van een langzame, ontspannen ademhaling en je gedachten daar eenvoudig op gericht houdt, zal de storm van gedachten weldra bedaren, en bevind je je in vredige stilte in een toestand van absolute geruststelling en rust.
Wat denk je dat er dan met je gebeurt?
Negatieve gedachten verschijnen niet meer, en het licht van de hoop komt je hart binnenstralen.
Dat is het grote licht van “het licht van het leven”.
Oefen om zo te leven, met je hart en lichaam ondergedompeld in het licht van het leven.
Dan zal het hart dat door zelfkwetsing door gedachten gewond was geraakt, genezen.
En weldra zullen zelfs de wonden van het hart spoorloos verdwijnen, en word je iemand met een stralend hart die een heldere toekomst kan scheppen.
