Vrede op aarde en de stijging van de spirituele rang (2/7)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
De waarheid vatten die achter de vele waarheden ligt, evenveel als er mensen zijn
Dingen plaatsen als boven of onder, links of rechts, of schuin is een handige manier van spreken waarmee mensen gemakkelijk een gemeenschappelijk begrip kunnen delen wanneer ze de dingen fysiek bekijken, maar die woorden drukken niet noodzakelijk de feiten uit.
Want er ontbreekt een belangrijk stuk aan: de diepte van de dimensie.
Trouwens, we gebruikten net het woord “feit”. Omdat dit een goede gelegenheid is, laten we vandaag ook de ware betekenis van “feit” omschrijven.
Het is goed te onthouden dat oppervlakkige feiten, waarheden en beginselen allemaal in evenveel versies bestaan als er mensen zijn.
Wat betekent dat? Het betekent dat wat ieder mens denkt en gelooft (erkent), voor die persoon het enige feit, de enige waarheid en het enige beginsel is.
Dat wordt ook het basisbegrip waarmee iedereen elkaars verschillen kan aanvaarden en waarmee de hele mensheid van de aarde de handen ineen kan slaan om de toekomst op te bouwen.
Waarom zeggen we dat? Omdat, als mensen voortdurend in onmin blijven over hun verschillen, de aarde niet vredig zal worden, en als mensen ondanks hun verschillen gelijkheid proberen af te dwingen en elkaar hun waarden opdringen, dat spanning veroorzaakt, toch?
En nog daarvoor: als iedereen het gewoon zou opgeven bij verschillen in waarden (oppervlakkig besef) of zou doen alsof men ze niet ziet, zou de aarde nooit vredig worden, hoe lang het ook duurde.
Als eerste stap om van de aarde een harmonieuze ster te maken, moeten jullie dus beginnen met het respecteren van elkaars verschillen.
Om het met een eenvoudig voorbeeld uit te leggen: mensen die Koshihikari, naar men zegt een van de representatieve rijstsoorten van Japan, “lekker” vinden, missen iets in minder kleverige rijst zoals Thaise rijst en vinden die eerlijk gezegd niet “lekker”, toch?
Maar aan de andere kant is voor mensen die dol zijn op drogere rijst zoals Thaise rijst en die gewend zijn te eten, kleverige rijst zoals Koshihikari niet naar hun smaak vanwege de zachtheid en kleverigheid, en ook zij vinden, ronduit gezegd, rijst met die andere smaak eerlijk gezegd niet “lekker”.
De waardering van dingen waarin de smaken zo verschillen, wordt totaal anders wanneer de mensen, de plaatsen of de levensstijlen veranderen, nietwaar?
Dat laat zien dat welke rijst mensen lekker vinden per persoon en per streek verschilt, en dat je niet objectief kunt zeggen dat deze rijst superieur is en die rijst inferieur.
Als je ze dan toch moet beoordelen, zou een eerlijke manier van kijken zijn om ze naast elkaar op één horizontale lijn te zetten, ze te zien als “deze verschillende soorten en smaken bestaan tegelijkertijd”, en ze niet als beter of slechter te bestempelen. (Wordt vervolgd)
