Vervellen tot een bewustzijn waarin “wij”, “onze” en “ons” vanzelf komen – 4
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
Wat is een wereld waarin je innerlijke universum zich ontvouwt?
Het idee dat deze wereld “een wereld is waarin je innerlijke universum zich ontvouwt”, kan moeilijk te beamen zijn voor de klomp gedachten die de wereld ziet op basis van herinneringen die door de fysieke zintuigen zijn opgepikt.
Dat komt doordat de wereld voor zulke mensen is wat ze met hun ogen kunnen zien, met hun oren kunnen horen, met hun neus kunnen ruiken, met hun mond kunnen proeven en met hun handen kunnen aanraken.
Ze kunnen zich niet eens voorstellen dat iets wat ze niet kunnen zien, horen of aanraken werkelijk zou kunnen zijn.
Maar weet je, er is hier een feit dat niemand kan ontkennen.
Namelijk dat wat bepaalt en oordeelt over wat je hebt gezien en gehoord, over de geuren die je hebt geroken en de dingen die je hebt geproefd, over wat je met je handen en huid hebt aangeraakt, en zegt “dit is zo” en “dat is zo”, niets anders is dan je eigen gedachten.
Ook als je iemands boek of toespraak hebt gelezen of gehoord en het eens bent geworden met de ideeën van de spreker, was jij het die de beslissing nam om ze als je eigen ideeën over te nemen, nietwaar?
Laten we kijken naar een nog ernstiger, wanhopiger situatie.
Er zijn mensen die lijden onder hersenspoeling door staten of een of andere organisatie, maar dit is nooit bedoeld om die mensen iets te verwijten. Wat het betekent, is dat, in welke situatie je je ook bevindt, de kracht om opnieuw te kiezen naar welke kant je hart zich keert, hier in jou aanwezig is.
Laat me dit zeggen om misverstanden te voorkomen: ik zeg niet dat dat het goed of slecht maakt.
Het is gewoon zo dat ze het pad bewandelen dat ze nodig hebben om hun ziel te laten evolueren. Het is niet iets wat dualistisch moet worden doorgesneden met het zwaard van goed en kwaad, juist en onjuist.
Een werkelijk voorbeeld van gedachten die de wereld scheppen
Toch kijkt bijna iedereen op aarde alleen naar de oppervlakte van zichzelf en anderen en beslist: goed of slecht, sympathie of antipathie, boven of onder, rechts of links.
Ik heb hier al eerder over gesproken, maar stel bijvoorbeeld dat er hier iemand is die A heet.
En stel dat B, C en D over A roddelen.
B mag A graag en zegt: “Dat is een goed mens.”
C voelt zich niet op zijn gemak bij A en laat met “Die persoon is een beetje…” de zin in de lucht hangen, en toont openlijk afkeer.
D heeft helemaal geen bijzondere gevoelens over A en zegt: “O, die persoon”, zonder de kant van B of C te kiezen.
Denk je dat je, als je alleen naar dat tafereel kijkt, het karakter en het hele beeld van A juist zou kunnen zien?
Slechts één ding is duidelijk: de A die B ziet, de A die C ziet en de A die D ziet, zijn elk de waarheid voor die persoon.
Preciezer gezegd: B, C en D projecteren elk eenvoudig op A een beeld van een bepaalde persoon, gezien door het filter van henzelf.
Nu een vraag.
Waarom denk je dat meerdere mensen naar dezelfde persoon kijken en ieder met een andere indruk weggaan?
Sluit je ogen en vraag het aan je leven.
Het antwoord dat opklinkt uit de vele lagen diep in het rijk van de gedachten, is de sleutel zelf om de klomp “ik”-, “mijn”- en “mij”-gedachten af te werpen en tevoorschijn te komen in het geïntegreerde bewustzijn van “wij”, “onze” en “ons”. (Wordt vervolgd)
