Laten we leven naar de essentie zelf van eenheid toe
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★De deugd van verdraagzaamheid
“De deugd van verdraagzaamheid”, die in de moderne samenleving vaak verloren gaat, is de wortel zelf van het opgestegen, heilige levensbewustzijn.
Mensen die alles kritisch plegen te bekijken, negeren hun eigen fouten en vitten alleen op anderen, nietwaar?
Denken jullie dat zo’n bewustzijn laat zien hoe een mens zou moeten zijn?
Scherp als jullie zijn, begrijpen jullie het waarschijnlijk: mensen die al hun tijd plegen te besteden aan het bekritiseren en beschuldigen van anderen, storen zich alleen aan de geur van anderen, zonder ooit de geur op te merken die van henzelf komt.
Het is ook een toestand waarin je doet alsof je je eigen complexen niet ziet.
Zulke mensen moeten, voordat ze eindeloos doorgaan over de geur van anderen, werkelijk eerst hun eigen geur neutraliseren, ernaar streven iemand te worden die anderen geen vieze geur laat waarnemen, en boven alles zichzelf polijsten.
Mensen die niet op anderen vitten, kunnen zelfs voor de vreemde geuren van anderen verdraagzaam zijn, omdat de stank van “denkgewoonten die van de goddelijkheid zijn afgedwaald” niet van hen afkomt.
Vanuit een standpunt dat aan het fysieke lichaam vastzit, zou je waarschijnlijk denken: “Als ik niet ruik, zouden de geuren van anderen me dan niet juist meer storen?”
Maar als het gaat om menselijke gedachten, woorden en daden, is dat precies de omgekeerde manier van denken.
Wanneer er in jou geen oorzaak is, komen er, zelfs als je vijf fysieke zintuigen iets waarnemen, geen bijzondere gedachten van kritiek en beschuldiging over op.
Wanneer daarentegen dezelfde soort vreemde geur in jou vastzit, word je ertoe gebracht buitensporig en overgevoelig te reageren wanneer je die in de gedachten, woorden en daden van iemand anders waarneemt.
★Naar de essentie zelf van eenheid toe, door alles als iets over jezelf te zien
Wat je, dit principe begrijpend, moet doen, is dit: telkens als je iets denkt over de gedachten, woorden en daden van een ander, zie het dan allemaal als iets over jezelf, stuur een onderzoeksteam voor bewustzijnstrillingen het innerlijke universum in je hart in, en bekijk je eigen innerlijk nauwkeurig.
Dan zul je de waarheid begrijpen.
Zolang iemand wat hij over anderen voelt als de zaak van een ander ziet, vordert zijn evolutie van het bewustzijn maar moeilijk.
En toch scheiden mensen, omdat ze dit niet begrijpen, zichzelf van anderen, wakkeren ze het karma aan van berekening en oordeel – “dat is goed, dit is slecht”, “dit vind ik leuk, dat haat ik” – houden ze zichzelf binnen een smalle grens van bewustzijn, en zien ze alles als slecht, gisteren, vandaag en morgen.
Vinden jullie dat geen verspilling?
Of je de dingen nu op een goede of een slechte manier opvat, de oorzaak is altijd niets meer dan dat je je eigen innerlijk projecteert en ziet.
En toch denken mensen dat anderen slecht zijn en zijzelf niet.
Als iedereen zo was, is het zonneklaar dat een wereld waar alleen zulke mensen leefden nooit een harmonieuze wereld zou kunnen worden.
Als mensen dus gelukkig willen leven, moeten ze zichzelf niet van anderen scheiden en al hun tijd besteden aan het beoordelen van anderen; ze moeten alles als iets over zichzelf zien en dichter bij de essentie zelf van eenheid komen.
