In het tijdperk van het loslaten van het valse zelf
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Het spreekt vanzelf, maar mensen die door anderen worden gerespecteerd, brengen hun dagen door met respect voor zichzelf, en mensen die door anderen worden gekoesterd, leven ook rustig terwijl ze zichzelf koesteren.
Sommigen van hen doen dat bewust, en sommigen onbewust.
Maar hoe dan ook, ze leven met zorg voor zichzelf; dat verandert niet.
Alleen mensen die dit niet begrijpen, dragen complexen met zich mee in de omgang met anderen en voelen zich ongemakkelijk.
Wanneer je het gevoel hebt dat je niet wordt gerespecteerd of gekoesterd door anderen, ben je misschien een klein beetje vergeten jezelf te vergeven en lief te hebben.
Je zou het ook een toestand kunnen noemen waarin je je je eigen heiligheid nog niet hebt herinnerd.
Veel mensen op aarde leven, zonder het te beseffen, met neerkijken op zichzelf.
Dat is de werkelijkheid van de zelfbeperking en zelfontkenning die de heiligheid van de mensheid bedekken.
Ik zeg toch altijd dat het goed is jezelf steeds vragen te stellen als “Wie ben ik?”, en de werkelijke stand van je antwoorden (je besef) dichter bij de waarheid van het leven te brengen?
Wie is in vredesnaam het zelf dat je moet koesteren?
Als je het echte van het valse kunt onderscheiden, kun je het licht van het leven juist tot uitdrukking brengen en onbevangen leven.
Maar mensen die ze niet kunnen onderscheiden, grijpen de aannames, overhaaste oordelen, fixaties en gehechtheden van het karmische bewustzijn vast en geloven stellig “dit ben ik”, en dus lijden ze, niet in staat uit de wereld van de dualistische tegenstelling te komen.
Hoe verheven de idealen waarnaar je leeft ook zijn, hoezeer je je ook wapent met trots, tenzij je je echte zelf, je ware zelf, vat, rent een mens alleen maar heen en weer in een moeras van lijden.
Vind je echte zelf.
Daarvoor moet je het zelf dat dat niet is, loslaten en weggooien.
Waar laat je het los en gooi je het weg?
Dat is precies wat ik altijd het overdragen aan je beschermgodheden en beschermgeesten noem.
Ik, mijn, door mezelf, voor mij….
Wordt het niet eens tijd om te proberen los te laten dat je denkt dat de aannames, overhaaste oordelen, fixaties en gehechtheden die niet je echte zelf zijn, jij zijn?
Ik zeg toch altijd dat ieder mens het licht van het leven is?
Zolang je leeft met het licht van het leven als jezelf, verdwijnen lijden en zorgen, en kun je heldere, onbevangen dagen leven.
Het ware menselijke bewustzijn is de zon die aan de hemel van het hart schijnt.
Dat is precies wat wij altijd het licht van het leven noemen.
Waarvan je overtuigd was dat jij het was, zijn de regenwolken die aan de hemel van je hart drijven.
Het is nu goed; je hoeft zulke ongrijpbare illusies, die vanzelf zouden wegdrijven en verdwijnen als je ze met rust laat, niet vast te grijpen en vast te houden, zeggend: “Dit ben ik echt.”
Je weet hoe de grond eruitziet als er donkere regenwolken dik boven hangen, alleen al door naar het weer in deze wereld te kijken.
Het weer van het hart is precies hetzelfde.
“Je hoeft je eigen hart niet te verduisteren om dan te klagen: ‘Het is donker, het is donker.’
Je ware zelf is lang niet zo broos.”
Je kunt die raad van de zon (het licht) van het leven toch horen, die van diep uit je hart komt?
De enige die jou kan veranderen, ben jij.
Wanneer je werkelijk verandert, verandert jouw wereld werkelijk.
Naarmate zulke mensen toenemen, wordt de hele wereld van de aarde met licht vervuld.
Laat die ware weg naar een nieuw tijdperk helder in je hart schijnen, en breng dit gunstige seizoen om jezelf te verheffen door terwijl je elk moment koestert.
Dan zal de zon van je hart er stralend overheen schijnen, en stijg je op tot iemand die met een klein lachje kan terugkijken op je vroegere zelf, dat tobde en piekerde in rondjes.
