Hoe je herinneringen loslaat en de toekomst opent – 1
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Dankzij het geheugen hebben we kunnen leven
Het levende wezen dat mens heet, heeft een kant die juist kan leven omdat hij een geheugen heeft.
Weten dat het zo zal uitpakken als je iets op een bepaalde manier doet, zou bijvoorbeeld wankel zijn zonder herinneringen die op ervaring berusten.
Dat je, terwijl je door het leven gaat, niet uitkomt bij “Ik heb geen idee wat ik moet doen of hoe. Ik weet niet wat links of rechts is”, is geheel te danken aan de hulp van het geheugen.
Denk er eens over na.
Waarom denk je dat je niet dingen zegt als “Ik weet niet hoe ik een lift moet gebruiken”, “Ik weet niet hoe ik een keukenmes of schaar moet gebruiken”, “Ik weet niet hoe ik moet lopen”, “Ik weet niet hoe ik moet praten”, “Ik weet niet hoe ik met de trein moet gaan”, “Ik weet niet wat ik moet doen als ik een bad neem”, “Ik weet niet hoe ik moet winkelen”, “Ik weet niet hoe ik televisie moet kijken”?
Dat komt doordat je, op basis van het geheugen, het besef hebt dat je in deze situatie dit doet en in die situatie dat, toch?
Je zou kunnen zeggen dat dit geheel aan het geheugen te danken is.
Het is dus één kant van de waarheid dat er dingen zijn die we juist kunnen doen omdat we een geheugen hebben, maar net als bij het gezegde “overdaad schaadt” is het ook één kant van de waarheid dat je, wanneer je te veel in het geheugen verstrikt bent, een deksel doet op de oneindige mogelijkheden in de mens en je eigen heldere toekomst afsluit, zodat je die onmogelijk kunt openen.
Echte voorbeelden van het afsluiten van de toekomst door het geheugen
Om te weten hoezeer het te veel verstrikt zijn in het geheugen je eigen mogelijkheden heeft afgesloten, is het goed dat te ontwarren aan de hand van echte voorbeelden uit je eigen leven.
Deins je bijvoorbeeld nooit terug met de gedachte “Ik aarzel om die persoon mijn mening te geven”, om redenen als “die persoon maakt altijd meteen bezwaar” of “hij is op de een of andere manier moeilijk benaderbaar”?
Dat is een veelvoorkomend, alledaags voorbeeld uit iets als een werkplek, maar juist het feit dat zo’n gedachtebeweging optreedt, is een gedachtebeweging die voortkomt uit “verstrikt zijn in het geheugen”.
Als zo’n gedachte niet was opgekomen, was je idee misschien aangenomen en was iedereen daardoor misschien gelukkiger geworden. Maar in zulke gevallen heb je, doordat je verstrikt raakte in herinneringen uit het verleden en terugdeinsde, een kostbare kans verspeeld die een schitterende toekomst had kunnen scheppen.
Wanneer je zo terugdeinst, zijn ergens in je hart gedachten aan het werk als “Wat als ze bezwaar maken?”, “Het wordt vervelend als ze tegenspreken” of “Het zal me ergeren als ik botweg word afgewezen”: het dierlijke instinct van zelfbehoud komt in beweging en probeert je te beschermen, zodat je niet gekwetst wordt of geen onaangename ervaring hebt.
Dat is precies de verspillende daad van verstrikt raken in het geheugen en je toekomst schaden.
Bij zulke dingen vertelt één geval je alles over het wezen dat mens heet: mensen bewegen vrijwel op dezelfde manier, met gedragspatronen die op hun eigen denkgewoonten berusten.
Tenzij je dat verandert, blijf je, hoeveel tijd er ook voorbijgaat, in een leven dat alleen maar rondjes draait op dezelfde plek.
“Wat moet ik dan doen?”, denk je, toch?
Het komt goed.
Ik vertel je nu een manier om de toekomst te openen zonder door het geheugen te worden belemmerd, dus neem het aan als “zo zit het dus” en probeer het toe te passen op je eigen leven.
(Wordt vervolgd)
