Een verhaal om te openen als je niet weet wat je met je bewustzijn aan moet (3/4)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Vorige artikelen in deze reeks
[blogcard url=”https://nl.ascension21.com/voice-of-brothers-370/”]
[blogcard url=”https://nl.ascension21.com/voice-of-brothers-371/”]
(Vervolg van de vorige keer)
★Alles was een manifestatie van het universum in jezelf
Er is een Japans gezegde, “tegen een winkelgordijn duwen” – zoals tegen een kussen stompen.
Op dezelfde manier reageer je, wanneer de trillingssfeer van je bewustzijn groot wordt, niet meer op de manier waarvan de ander geniet, dus je wordt iemand op wie uitvallen de moeite niet waard is, en geleidelijk werpt die geen ruwe gedachten meer naar je.
Terwijl dat gebeurt, begin je te zien waar de ander echt om vroeg.
En zodra je begrijpt waar die echt om vroeg, verandert die persoon in iemand van wie je kunt houden.
Kijk nu, met de ogen van het universum zelf, dat alles tot bestaan brengt en in leven houdt, in het hart van die persoon die jij hebt geschapen.
Naar waar die persoon echt om vroeg…
Kijk er stil naar, heel, heel stil.
……………
Je begint het te zien, nietwaar?
Precies.
Die persoon vroeg om liefde.
Die persoon kan niet van zichzelf houden en klopte daarom, met oppervlakkige negatieve emoties als haakje, alleen maar steeds weer op de deur van je hart: “Geef me liefde, geef me liefde.”
Die persoon wist niet hoe hij met zijn eigen gedachten moest omgaan, en steunde daarom op jou, met wie hij een diepe band heeft, en vroeg alleen maar op een ruwe manier om liefde, of met een behandeling van jou die aan consideratie ontbrak.
In werkelijkheid kan niemand echt door anderen bemind worden tenzij hij echt van zichzelf houdt.
En toch, omdat iedereen de waarheid van het leven volkomen is vergeten en jarenlang geen enkele kans heeft gehad om die te leren, zijn er mensen – begrijpelijk bij jongeren, maar zelfs onder ouderen – die, terwijl ze zich onbeleefd tegenover anderen voordoen, zich vastklampen aan de voeten van zachtaardig ogende mensen en onbewust en eenzijdig om hulp vragen: “Begrijp me alsjeblieft”, “Erken me alsjeblieft”, “Houd alsjeblieft van me.”
Van een andere kant gezien zijn zulke mensen onbeleefd en bezorgen ze anderen last omdat ze in een “toestand van verwarring van het bewustzijn” verkeren die ze zelf niet kunnen beheersen.
Het is alsof ze rondrazen met verlamde vijf zintuigen, zodat ze niets kunnen voelen. Als ze tegen de mensen om hen heen botsen, zien noch horen ze dat, en ze hebben ook geen tastzin, reukzin of smaak, dus ze kunnen niet eens denken: “Sorry dat ik tegen je aan botste.”
Maar als degene aan wie om hulp wordt gevraagd niet stevig in het bewustzijn van het goddelijke rijk kan staan, weet ook die niet wat te doen, en gaan ze soms samen ten onder.
Om die toestand met een ander voorbeeld uit te leggen: mensen die op zee schipbreuk hebben geleden, drijven op het water en wachten op een reddingsschip; iemand die uitgeput is door het op eigen kracht drijvend blijven, klampt zich aan een ander vast om zichzelf te redden, en degene aan wie hij zich vastklampt kan onder het gewicht niet meer blijven drijven, en samen verdrinken ze.
Wat we hier graag willen dat je je herinnert, is de waarheid dat je dingen als je eigen zaak opvat – “wat je over anderen voelt, zit in jezelf” – het verhaal over de wet van de spiegel.
Of het omgekeerd is of niet, verschilt per keer, maar wat je over anderen voelt, zit in jezelf. Terwijl je iets over de ander lijkt te denken – dat die aangenaam of onaangenaam is – projecteer je in werkelijkheid iets wat in jezelf is veroorzaakt op de ander, en was je alleen maar jezelf aan het beoordelen.
Zo gezien zie je dat, wanneer je iets over iemand denkt, de oorzaak niet bij die persoon ligt; de oorzaak is de voorkeuren en afkeren, gehechtheden, fixaties en aannames in jezelf, die je op anderen projecteerde en daar zag. (Wordt vervolgd)
