Het geascendeerde (dimensionaal gestegen) bewustzijn tot je natuurlijk besef maken – 1
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
De waarheid over ascensie (dimensionale ascensie)
De wezenlijke betekenis van woorden als ascensie of dimensionale ascensie is de fijne resonantie van het hart van het universum weerspiegelen in de materiële trillingen en spirituele trillingen die eigen zijn aan die ster.
De hoofdrolspelers daarbij zijn natuurlijk de mensen van die ster.
Er is de uitdrukking “de kroon op de schepping”, toch?
De mensheid is het levende wezen dat de missie draagt zijn planeet te ontginnen.
Je zou dus ook kunnen zeggen dat ascensie (dimensionale ascensie) het proces is waarin de mensheid van een ster, door lange jaren van tunnelgraven, spiritueel haar zielen deelt (hun licht splitst) terwijl ze haar eigen nakomelingen voortbrengt, en de zeven grondkleuren die het licht van het leven oorspronkelijk heeft integreert en in harmonie brengt.
Gedachten die aan het fysieke lichaam vastzitten en overtuigd zijn dat “dit lichaam ik ben” en “jij en ik verschillende mensen zijn”, kunnen niet weten welke reis hun eigen ziel heeft gemaakt om hier en nu te bestaan.
Maar wanneer je op het geheel neerkijkt met het goddelijke oog (het ware oog), dat nog dieper ligt dan het astrale oog en het geestoog diep in het fysieke lichaam, kun je het volledige beeld van de spirituele afstammingslijnen waaruit je zielen bestaan intuïtief begrijpen.
Geef alsjeblieft niet op door te zeggen: “Jij kunt het, maar voor mij is het onmogelijk.”
Het goddelijke oog is standaarduitrusting die de hele mensheid vanaf het begin heeft gehad.
Alleen is dit innerlijke oog nog niet opengegaan, omdat je je de waarheid van het leven nog niet volledig hebt herinnerd. In de nabije toekomst zul je met dat ware oog zeker “de ontvouwing van het heilige”, de essentie van de wereld, kunnen zien, zowel in als buiten jezelf.
De instelling om de essentie te herkennen
Wat dus belangrijk wordt, is dagelijkse oefening om, op je huidige bewustzijnsniveau, de resonantie van de goddelijkheid aan te voelen die je niet kunt zien, horen of zelfs aanraken.
Voordat je met die oefening begint, is er een instelling waarvan je je goed bewust moet zijn.
Dat is het besef dat de goddelijkheid in elke verschijning woont.
Een nog fundamenteler besef om dat als natuurlijk besef te hebben, is het zelfbesef: “Ik ben oorspronkelijk een goddelijk wezen.”
Zonder dat kun je de goddelijkheid niet in elke verschijning herkennen.
Waarom? Omdat wat de mensheid op de wereld van de verschijnselen geprojecteerd ziet, alleen is wat ze in haar eigen innerlijke universum als bestaand herkent.
Mensen zeggen vaak dit, nietwaar?
“Mensen zien de wereld door hun eigen filter” en “Kijk niet door een gekleurde bril naar de dingen.”
De kern daarvan is “omdat wat de mensheid op de wereld van de verschijnselen geprojecteerd ziet, alleen is wat ze in haar eigen innerlijke universum als bestaand herkent”.
Iedereen kan alleen zien waarvan hij gelooft dat het bestaat.
Iemand die niet kan geloven dat de goddelijkheid bestaat, kan haar niet aanvoelen, ook al leeft hij in een universum dat overloopt van goddelijkheid.
Want hij verkeert in een toestand waarin hij zichzelf kwelt binnen een wereld die door zijn eigen veronderstellingen is gemaakt: “Bah, deze wereld is vreselijk”, “Wat zijn mensen toch lelijke schepsels”, “Het is een wereld waarin iedereen egoïstisch leeft, dus ik moet mezelf en wat me dierbaar is beschermen.”
Iemand daarentegen die kan denken: “De goddelijkheid bestaat. Ik kan haar niet zien of horen, maar ze is er zeker”, kan achter verschijningen die onvolmaakt lijken de werkelijkheid van de volmaaktheid zien.
Maar zonder oefening kun je niet zo denken, dus je moet oefenen om in alles de goddelijkheid te zien, en daarom zeggen we dat het daarvoor als eerste belangrijk is om je eigen goddelijkheid tot je natuurlijk besef te maken.
(Wordt vervolgd)
