Laten we naar de berusting kijken
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
Kijk in je hart.
Je kunt er allerlei zelven zien, toch?
Laten we vandaag daaronder de schijnwerper richten op gedachten van het soort “berusting”.
Berusting tegenover jezelf.
Berusting tegenover anderen.
Berusting tegenover de samenleving.
Berusting tegenover je omstandigheden.
Berusting tegenover je uiterlijk.
Er zijn allerlei soorten berusting, nietwaar?
Kijk goed naar elk daarvan.
“Het kan niet anders vanwege dit.”
“Het kan niet anders vanwege dat.”
Je kunt allerlei excuses rondom die berusting zien cirkelen.
Zonder die excuses een blik waardig te keuren, kijk je naar de klomp berusting die daar zit,
en naar de resonantie nog dieper daarachter.
Laten we bijvoorbeeld kijken naar de klomp berusting tegenover anderen.
Waarom voel je berusting tegenover die persoon?
Ja, ja.
Ik weet het, ik begrijp het.
Je zou het graag de schuld van die persoon laten blijven.
Want zo kun je je ego beschermen.
Maar zet juist daar kracht in je onderbuik en kijk nog dieper.
Hm? Kun je het zien?
Er is een gedachte die zichzelf probeert te beschermen.
Maar dat is het niet.
Beweeg het oog van je hart nog dieper.
Kijk, nu kun je het zien, nietwaar?
Een klomp gedachten die jezelf heeft opgegeven….
Wat hier gezegd kan worden, is dat mensen die anderen hebben opgegeven, zichzelf hebben opgegeven.
Maar je kunt ook zien dat er een bijbehorende oorzaak is om jezelf op te geven, toch?
Laten we dus nog dieper in het hart kijken.
Sluit je ogen.
Adem langzaam.
Stel je voor dat je hele romp longen is, en blijf groot, diep en ontspannen ademen.
Kijk, nu kun je het zien, nietwaar?
Een klomp zelfbeperkende gedachten….
Het is de denkgewoonte die besluit: “Meer dan dit stel ik niet voor.”
Maar er is meer, verder naar binnen.
Laat je hart stil zakken, diep in je ziel.
Kijk diep in je hart zoals je de details van de grond zou overzien terwijl je de aarde vanuit de ruimte nadert.
Daar is het.
Zelfontkenning.
Wat is dat? Het is de denkgewoonte die de goddelijkheid, de essentie van het leven, ontkent.
Deze ontkenning van je wezenlijke identiteit, de ontkenning van de goddelijkheid, is de ware identiteit van de denkgewoonte die je laat opgeven.
Wanneer je die vindt, denk dan aan jezelf als de zon die de reiziger zijn mantel laat uitdoen, en omarm de gedachte die wil ontkennen.
Ze is als permafrost die al lange tijd in je hart zit, dus als je haar omarmt met de warmte van het leven en haar verwarmt, zal ze beslist smelten en van aard veranderen, van vast naar vloeibaar, van vloeibaar naar gas.
Waar het om gaat, is te weten dat de essentie van je leven al vanaf het allereerste begin, lang, lang geleden, het licht van de liefde zelf is geweest.
En te leven terwijl je het licht van de liefde uitstraalt.
De missie van de mens in het aardse rijk ligt in het laten groeien van een zelf dat die essentie van het leven soepel kan uitdrukken.
Geef nergens de moed bij op.
Als je niet opgeeft, zal er beslist een weg opengaan.
Maar wanneer je zin hebt om op te geven, kijk dan gewoon diep in je hart zoals vandaag, vind de werkelijke oorzaak en omarm die.
Omarm haar steeds opnieuw, zo vaak als nodig is.
Er zijn geen woorden nodig.
Je hoeft niets te denken.
Omhul de klomp gedachten gewoon als het licht van de liefde en verwarm hem.
Dan zullen de zogenaamde denkgewoonten vervagen voordat je het weet, en zullen de waarheid, goedheid en schoonheid die het leven eigen zijn verschijnen als je eigenlijke bewustzijn.
