Laten we naar huis gaan, naar het huis van het leven – 2
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
(Vervolg van de vorige keer)
De instelling om naar huis te gaan, naar het huis van het leven
De meeste mensen die op het land van de aarde leven, brengen hun dagen door met een zelfbesef dat “zichzelf” scheidt van “het leven”, in de overtuiging: “Ik leef op eigen kracht”, nietwaar?
Zelfs mensen die hun aandacht op het leven richten, leven met een gevoel van volledige afhankelijkheid en hebben hun hoop gevestigd op iets onbereikbaars ver weg in de hemel, dat God of Boeddha heet.
Op de aarde van vandaag proberen minder dan tienduizend mensen te leven door de oneindige wijsheid en scheppende kracht aan te boren die in hun eigen leven wonen.
Om de waarheid te zeggen: juist omdat ze ervan overtuigd zijn “Ik leef op eigen kracht”, houdt hun lijden nooit op, en juist omdat ze leven door op God of Boeddha te leunen (afhankelijk van kracht van buitenaf), kunnen ze de kracht van het leven niet actief in beweging zetten. Maar heel veel mensen op aarde hebben dit niet opgemerkt.
Thuis zijn in het huis van het leven betekent een toestand waarin de mens zich de eigen ware aard herinnert, de kracht van het eigen leven aanboort zonder op iets te leunen, en leeft met een sterke rede en intelligentie tot uitdrukking gebracht.
De instelling die daarvan de basis vormt, heet een onwankelbaar hart.
Een onwankelbaar hart is wat in de religie de toestand van verlichting zou heten, een gemoedstoestand die door niets en niemand gegrepen of verstrikt raakt.
Het is de gemoedstoestand die ligt voorbij het zoveel mogelijk uitdunnen van het soort onopgeloste gedachten als aannames, fixaties, overhaaste oordelen en gehechtheden.
Laat woorden gisten en licht geven
In een wereld die vast lijkt te zitten zonder uitweg is gebeden van liefde opdragen voor mensen die lijden, voor de natuurlijke omgeving die verwond wordt en voor alle levende wezens die slecht behandeld worden iets kostbaars, maar dat alleen kan je niet in die toestand brengen.
“Wat moet ik dan in hemelsnaam doen?”, vraag je?
Ja, ik leg het op volgorde uit, dus kom tot rust.
Vertellen is gemakkelijk. En het is gemakkelijk voor jou om het te horen (op te nemen).
Maar het belangrijkste is om wat je hebt opgenomen eerst naar de bodem van je hart te laten zakken, het volledig te laten gisten (zodat het licht geeft; in het Japans klinken “gisten” en “licht geven” hetzelfde, “hakkō”), en het dan opnieuw naar buiten te brengen als je eigen bewustzijn en het in je woorden en daden uit te drukken.
Tenzij je deze stappen volgt, worden hoeveel goede leringen je ook in je hoofd stampt gewoon een hoop nutteloze kennis.
Praten over de waarheid, of het nu inspiratie is die je uit een boek hebt gehaald of een goed verhaal dat je van iemand hebt gehoord, wordt pas echt als je het volledig tot het jouwe maakt en het in je eigen woorden en daden kunt uitdrukken.
Wanneer je alleen maar doorgeeft wat je van iemand anders hebt gehoord, kunnen de woorden een beetje hol klinken, nietwaar?
Het geheim om jezelf tot het echte te laten groeien, is de trilling van de waarheid die je hebt gelezen of gehoord eerst naar de bodem van je hart te laten zakken en te laten gisten (licht te laten geven).
Wanneer je “woorden met de trilling van de waarheid” diep in je hart laat gisten, geven ze licht.
Dat licht sijpelt van diep uit je hart naar buiten, en weldra gaat het eindeloos overstromen. Dat gebeurt altijd.
Zodra dat gebeurt, heb je het.
Wanneer je dat stadium bereikt, hoef je jezelf nergens meer toe te dwingen, dus worden gedachten, woorden en daden in overeenstemming met de waarheid vanzelfsprekend voor je. Je zendt vanzelf goddelijke gedachten uit, spreekt zonder moeite woorden die de waarheid belichamen, en kunt handelen “zoals je werkelijk bent”, voorbij het louter “zoals de dingen toevallig gaan”.
(Wordt vervolgd)
