Hoe je je onopgesmukte zelf, precies zoals het is, omvormt tot levensbewustzijn (deel 1)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★Laten we leven zonder ons anders voor te doen
Mensen hebben vaak de neiging zich anders voor te doen en te proberen de indruk te wekken dat ze op een bepaalde manier zijn, terwijl ze dat eigenlijk niet zijn.
Om een paar voorbeelden te geven van proberen er bij anderen goed uit te zien: “In zo’n situatie moet ik dankbaarheid tonen”, “In deze scène moet ik me liefdevol gedragen”, “In dit geval moet ik plechtig mijn excuses aanbieden”, enzovoort.
Als je van buitenaf kijkt naar mensen die de spieren van hun hart zo gespannen houden, kunnen zelfs degenen wier vaste gedachten niet bijzonder fraai zijn er aan de oppervlakte tamelijk liefdevol uitzien, of lijken op mensen met een dankbaar hart, of de indruk wekken dat ze oprecht hun excuses aanbieden, toch?
Als je merkt dat je verstrikt raakt in zulke gedachten en daden van je anders voordoen, is het goed er diep over na te denken dat je, ook al kun je de ogen van de mensen om je heen misleiden, je eigen “ware hart” nooit kunt bedriegen.
Als je bewustzijn in die toestand van zelfbedrog blijft, worden de wolken die de hemel van je hart bedekken steeds dikker, en, zoals in de fabel van de jongen die wolf riep, doen de leugens die je opstapelt niemand goed, jezelf inbegrepen, en kunnen ze ertoe leiden dat je eigen leven pijnlijk wordt.
Om dat te voorkomen, moet je jezelf stevig leiden, zodat je vanaf het dagelijks leven denkt, spreekt en handelt met een onverhuld hart, zonder enige versiering of schijn, en iemand wordt die vanzelf alleen goede dingen denkt, zegt en doet.
Train jezelf daarvoor, op momenten die het tegenovergestelde zijn van de voorbeelden aan het begin… wanneer je hart niet gespannen is (wanneer je ontspannen bent en niet oplet), om alleen goede dingen te denken, te zeggen en te doen.
Menselijke denkpatronen worden door gewoonte gevormd, en ze kunnen door gestage inspanning worden veranderd.
Wanneer je plotseling op een noodsituatie moet reageren, of ter plekke een situatie moet aanpakken zonder enige mentale voorbereiding, duiken die gewoontegedachten op en verschijnen ze als de woorden en daden van die persoon.
En mensen voor wie zichzelf bij elke gelegenheid bedriegen een gewoonte is geworden, hebben de kern van hun hart niet in het goddelijke rijk, zodat hun woorden en daden verward en lapmiddelachtig worden, of ze hullen zich in leugens en bedrog, of ze kunnen moeilijke plekken niet op eigen kracht doorkomen. Dan koesteren ze wrok tegen anderen of haten ze hen, hebben ze medelijden met zichzelf of wanhopen ze, of beramen ze plannen om op de een of andere manier het zelf te beschermen dat leugens vertelt.
Zulke taferelen zijn pijnlijk om te zien, nietwaar?
Je zou kunnen zeggen dat die taferelen laten zien dat hun reis om de waarheid eigen te maken en tot uitdrukking te brengen zich nog in een stadium bevindt dat moet komen. (Wordt vervolgd)
