Een manier om naar de geschiedenis te kijken zonder verstrikt te raken in feit en fictie (deel 1)
Gepubliceerd op Bijgewerkt op
★Historisch feit en fictie
Laten we vandaag onze visie delen op de geschiedenis, die iedereen die de schooljaren heeft doorlopen heeft bestudeerd.
Eerst één ding dat we duidelijk kunnen zeggen: “De geschiedenis in de schoolboeken die jullie hebben gezien, is niet het historische feit zelf; veel ervan is fictie.”
Waarom kunnen we dat zeggen? Ten eerste weerspiegelen schoolboeken, wat de moderne tijd betreft, in elk land vaak het denken van de regering van dat moment.
Ten tweede zijn zelfs van de opgetekende geschiedenis van vóór de moderne tijd alleen de interpretaties die de machthebbers van toen goed uitkwamen tot op heden doorgegeven.
En tot slot wordt bij geschiedenis die niet is opgetekend de ouderdom geschat aan de hand van bewaard gebleven materiële sporen, raadt men “hoe lang geleden is dit?”, berekent men een ruwe datum en schrijft men dat vervolgens op alsof het een feit is.
Niemand op aarde kent het hele beeld van de werkelijke geschiedenis.
Historici zijn zich daar zelf terdege van bewust.
Ze zijn zich ervan bewust, maar omdat er nog geen manier is om historische feiten te bewijzen, hebben ze geen andere keus dan hun bevindingen gemengd met giswerk te publiceren.
Om één voorbeeld te geven: zelfs de manier van leven in de Japanse Jōmonperiode schatten archeologen aan de hand van ruïnes, ze stellen zich voor: “Zo leefden ze waarschijnlijk”, en die ingebeelde woningen worden eenvoudig driedimensionaal gebouwd, nietwaar?
Je zou kunnen zeggen dat dat minder een restauratie is dan een reconstructie op basis van giswerk.
Dus ook al is de werkelijke manier van leven niet bewaard gebleven op foto of video, de verbeelding van een paar deskundigen zien of horen en denken: “Ah, dus de mensen uit de Jōmonperiode woonden in zulke huizen”, is eigenlijk gewoon andermans verbeelding letterlijk nemen.
Vanuit ons standpunt omvat veel van wat tot op heden als historisch feit wordt beschouwd de gissingen van deskundigen uit het verleden, dus het is genoeg om dat te begrijpen, het met een korrel zout te nemen en alleen de grote lijn te vatten.
Zaken als “hoe Oda Nobunaga precies aan zijn einde kwam”, “of het waar is dat Jezus Christus niet aan het kruis stierf, maar Japan bereikte en daar zijn leven beëindigde” of “waar Takamagahara, de Hoge Vlakte van de Hemel, werkelijk lag” zijn eigenlijk niet zo belangrijk. (Wordt vervolgd)
